ท่านอบู ฮุร็อยเราะฮฺ เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ ได้เล่าว่า 

قلنا يا رسول الله صلّى الله عليه وسلّم  ... الجنة ما بناؤها؟ قال: «لَبِنَةٌ مِنْ فِضَّةٍ، وَلَبِنَةٌ مِنْ ذَهَبٍ، وَمِلاطُهَا المسْكُ الأَذْفَرُ، وَحَصْبَاؤُهَا اللُّؤْلُؤُ وَاليَاقُوتُ، وَتُرْبَتُـهَا الزَّعْفَرَانُ، مَنْ دَخَلَـهَا يَنْعَمُ وَلا يَبْأَسُ، وَيُـخَلَّدُ وَلا يَـمُوتُ، لا تَبْلَى ثِيَابُـهُـمْ وَلا يَفْنَى شَبَابُـهُـمْ». [صحيح : أخرجه الترمذي برقم 2526، وهذا لفظه، وأخرجه الدارمي برقم 2717] 

ความว่า “พวกเราได้ถามว่า โอ้ ท่านเราะสูลุลลอฮฺ ... สวรรค์วิมานนั้น อาคารสิ่งก่อสร้างของมันทำจากอะไร? ท่านตอบว่า อิฐก้อนหนึ่งทำจากเงิน และอีกก้อนหนึ่งทำจากทองคำ (สลับกันไป) ปูนฉาบของมันคือน้ำหอมชะมดเชียงอันหอมกรุ่น ก้อนกรวดคือไข่มุกและพลอย และพื้นดินคือหญ้าฝรั่นเหลืองอร่าม ผู้ที่ได้เข้าไปในนั้นจะมีความสุขไม่เศร้าโศก จะคงอยู่ไปตลอดไม่เสียชีวิต เสื้อผ้าของพวกเขาจะไม่หมองเก่า และความหนุ่มความสาวของเขาจะไม่สิ้นสลาย”  (เศาะฮีหฺ บันทึกโดยอัต-ติรมิซีย์ตามสำนวนนี้ หมายเลข 2526 และบันทึกโดยอัด-ดาริมีย์ หมายเลข 2717)