ความเป็น “วะสะฏียะฮฺ” ของอิสลามจะสอดคล้องกับธรรมชาติแห่งการสร้างโลกของอัลลอฮฺที่มีความสมดุลอย่างยิ่งระหว่างทุกฝ่าย เช่น โลกแห่งฟากฟ้า โลกแห่งพืชพันธุ์ และโลกแห่งการสร้างทั้งหมด เช่นเดียวกับสุนนะฮฺของท่านเราะสูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ที่สมดุลทั้งด้านอะกีดะฮฺ (หลักการศรัทธา) อิบาดะฮฺ (การเคารพภักดี) ชะรีอะฮฺ (บทบัญญัติ) มุอามะลาต (การปฏิสัมพันธ์) และอัคลาก (จริยธรรม) ซึ่งล้วนสอดคล้องอย่างยิ่งกับฟิฏเราะฮฺแห่งการสร้างของอัลลอฮฺ หรือกมลสันดานตามธรรมชาติที่พระองค์กำหนดให้กับมนุษย์
﴿ﯙﯚﯛﯜﯝﯞ0﴾
ความหมาย “นั่นคือวิถีแห่งฟิฏเราะฮฺ(กมลสันดานดั้งเดิม)ที่อัลลอฮฺสร้างมนุษย์ขึ้นมาบนฐานของมัน”
“วะสะฏียะฮฺ” คือเส้นทางความเมตตาที่ประเสริฐที่สุด เพราะเป็นเส้นทางที่สอดคล้องกับธรรมชาติแห่งการสร้างของอัลลอฮฺที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง โดยที่โลกนี้ต้องดำเนินไปตามครรลองแห่งธรรมชาติดังกล่าวเพื่อให้ปลอดภัยและดำเนินต่อไปได้ ในความหมายที่ว่า โลกนี้จำเป็นต้องมีระเบียบที่สมดุลระหว่างทุกสิ่งที่เกี่ยวข้อง หากมีสิ่งใดก้าวล้ำขอบเขตที่ถูกกำหนดโดยธรรมชาติแห่งการสร้างของอัลลอฮฺ เช่นการโคจรของดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ เป็นต้น ไม่ว่าจะอยู่ในรูปของความเลยเถิดจนเกินเลยจากขอบเขตที่ถูกกำหนดไว้ ทั้งด้านขนาดใหญ่เล็ก ระยะทางใกล้ไกล และรูปลักษณ์ หรือความฟุ่มเฟือย และอื่นๆ ก็จะทำให้โลกนี้เกิดความเสียหายและสร้างความเสื่อมเสียต่อสิ่งอื่นๆทันที เช่นเดียวกับ “วะสะฏียะฮฺ” อันเป็นแบบอย่างการปฏิบัติของท่านเราะสูลลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ตามคำสอนของอัลกุรอานที่ถูกเรียก “สุนนะฮฺ เราะสูลุลลอฮฺ” ในทุกๆ ด้าน ทั้งด้านอุบูดียะฮฺ (การเคารพภักดี) และชะรีอะฮฺ (บทบัญญัติ) ที่เที่ยงแท้และสมดุลยิ่ง ผู้ใดละเมิดและฝ่าฝืนสุนนะฮฺของท่านเราะสูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัมในด้านอุบูดียะฮฺ ก็เท่ากับว่าเขาได้ล่วงล้ำขอบเขตของสุนนะฮฺ ไม่ว่าจะอยู่ในรูปของ “อิฟรอฏ” หมายถึง การปฏิบัติที่เข้มงวดจนเกินขอบเขตของสุนนะฮฺเราะสูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัมที่เปี่ยมด้วยความปานกลาง หรือในรูปของ “ตัฟรีฏ” หมายถึงการปฏิบัติที่หย่อนยานและละเลยจนถึงขั้นบกพร่องจากขอบเขตของสุนนะฮฺเราะสูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัมอันเรียบง่าย สภาพการปฏิบัติที่ออกจากขอบเขตของสุนนะฮฺดังกล่าวย่อมก่อความเสียหายบนโลกนี้ ไม่ว่าความเสียหายดังกล่าวจะอยู่ในรูปของอุตริกรรม (บิดอะฮฺ) หรือความเชื่อที่ไร้สาระ (คุรอฟาต) หรือ ไม่เที่ยงตรง (อิวัจญ์) ก็ตาม หรือความเสียหายในวันอาคิเราะฮฺด้วยการถูกลงโทษจากอัลลอฮฺ ทั้งหมดนั้นล้วนเกิดขึ้นจากการละเมิดและฝ่าฝืน “วะสะฏียะฮฺแห่งอิสลาม” ตามที่ท่านเราะสูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้ปฏิบัติไว้เป็นแบบอย่าง