อัลลอฮฺทรงสร้างชายและหญิงให้เป็นของคู่กันเพื่อให้กำเนิดลูกหลานและสามารถดำเนินชีวิตด้วยความสงบตามคำสั่งของพระเจ้าและทางนำของศาสนทูตของพระองค์  อัลลอฮฺตรัสในอัล-กุรอานไว้ว่า

﴿ وَمِنۡ ءَايَٰتِهِۦٓ أَنۡ خَلَقَ لَكُم مِّنۡ أَنفُسِكُمۡ أَزۡوَٰجٗا لِّتَسۡكُنُوٓاْ إِلَيۡهَا وَجَعَلَ بَيۡنَكُم مَّوَدَّةٗ وَرَحۡمَةًۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَأٓيَٰتٖ لِّقَوۡمٖ يَتَفَكَّرُونَ ٢١ ﴾ [الروم: ٢١]  

ความว่า และหนึ่งจากสัญญาทั้งหลายของพระองค์คือ ทรงสร้างคู่ครองให้แก่พวกเจ้าจากตัวของพวกเจ้าเอง เพื่อพวกเจ้าจะได้มีความสุขอยู่กับนาง และทรงให้มีความรักใคร่และความเมตตาระหว่างระหว่างพวกเจ้า แท้จริงในการนี้ แน่นอนย่อมเป็นสัญญาณแก่หมู่ชนผู้ใคร่ครวญ

﴿ وَٱللَّهُ جَعَلَ لَكُم مِّنۡ أَنفُسِكُمۡ أَزۡوَٰجٗا وَجَعَلَ لَكُم مِّنۡ أَزۡوَٰجِكُم بَنِينَ وَحَفَدَةٗ وَرَزَقَكُم مِّنَ ٱلطَّيِّبَٰتِۚ أَفَبِٱلۡبَٰطِلِ يُؤۡمِنُونَ وَبِنِعۡمَتِ ٱللَّهِ هُمۡ يَكۡفُرُونَ ٧٢ ﴾ [النحل: ٧٢]  

ความว่า และอัลลอฮทรงกำหนดคู่ครองแก่พวกเจ้าซึ่งมาจากหมู่พวกเจ้า และทรงทำให้พวกเจ้ามีลูกและหลานจากคู่ครองของของพวกเจ้า และทรงประทานริซกีจากสิ่งดีๆ แก่พวกเจ้า 

อายะฮฺข้างต้นแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าการแต่งงานเป็นสิ่งจำเป็นซึ่งแตกต่างจากศาสนาอื่นๆ ที่ถือว่าความเป็นโสดหรือความเป็นพระที่ตัดกิเลศจากโลกภายนอกเป็นเรื่องที่สำคัญในศาสนา เช่น คริสเตียน พุทธและยิว

ท่านนบีได้ประกาศว่า “ความเป็นพระไม่มีในอิสลาม” ท่านนบียังได้กล่าวต่อไปว่า “โอ้บรรดาชายหนุ่มทั้งหลาย! ใครก็ตามที่มีความสามารถในการแต่งงาน  จงแต่งงานเถิดเพราะจะช่วยทำให้พวกเขาลดสายตาลงต่ำและมีความพอดี” (อัล-บุคอรีย์)  

ท่านนบีถือว่าความพอดีเป็นคุณงามความดีที่ประเสริฐยิ่งโดยกล่าวว่า “ความพอดีเป็นส่วนหนึ่งของความเชื่อ” (อัล-บุคอรีย์)   

ความสำคัญของการแต่งงานสามารถเห็นได้จากหะดีษของท่านนบีที่มีใจความดังนี้  “การแต่งงานคือซุนนะฮฺของฉัน ผู้ใดไม่ปฏิบัติตามถือว่าเขาไม่ใช่พวกของฉัน”

จากคำสั่งของอัล-กุรอาน และทางนำของท่านนบี เราควรให้ความสำคัญกับสถาบันการแต่งงาน ดังนั้นเราจำเป็นต้องศึกษาขอบเขตของการแต่งงานในกฎหมายอิสลาม

คำว่า  ซะวาจญ์  ถูกบัญญัติในอัล-กุรอานเพื่อให้ความสำคัญของความเป็นคู่หรือความเป็นสามีภรรยา ตามหลักภาษา ซะวาจญ์หมายถึงการแต่งงาน เนื่องจากสถาบันครอบครัวเป็นโครงสร้างพื้นฐานของสังคมและการแต่งงานเป็นวิธีการเดียวเท่านั้นที่จะนำครอบครัวไปสู่ความมั่นคง ดังนั้นท่านนบีจึงได้กำชับให้ประชาชาติของท่านแต่งงาน

เงื่อนไขของการแต่งงาน

(1) ถ้าวิตกว่า การไม่แต่งงานจะทำให้กระทำผิดประเวณี  (ซีนา)

(2) ถ้าไม่สามารถถือศีลอด เพื่อลดอารมณ์ทางเพศ หรือว่าการถือศีลอดไม่สามารถช่วยให้เขาหลุดพ้นจากการผิดประเวณี  (ซินา)

อย่างไรก็ตามนักกฎหมายอิสลามบางท่านแสดงทัศนะว่าถ้าชายไม่สามารถสร้างความเป็นอยู่ที่ดีภายในครอบครัวด้วยการประกอบอาชีพสุจริต เขาไม่สมควรแต่งงานเนื่องจากการขาดรายได้ดังกล่าวอาจนำไปสู่การกระทำสิ่งชั่วร้ายได้ เช่น การลักทรัพย์ เป็นต้น 

1. ถ้าเขามั่นใจว่าถ้าเขาไม่แต่งงานแล้วเขาจะทำผิดประเวณี

2. ถ้าเขาไม่สามารถถือศีลอดเพื่อควบคุมอารมณ์ทางเพศหรือการถือศิลอดของเขาไม่สามารถช่วยให้เขาควบคุมวามต้องการทางเพศได้

3. ถ้าเขาไม่สามารถหาทาสหญิงเพื่อแต่งงานด้วย

4. ถ้าเขาสามารถจ่ายค่าสินสอด (มะฮฺรฺ) และหาปัจจัยยังชีพได้

การแต่งงานเป็นสิ่งที่ต้องห้าม (หะรอม) สำหรับชายที่ไม่มีทรัพย์สินเพียงพอสำหรับเลี้ยงดูภรรยาและบุตรหรือชายที่มีโรคประจำตัวร้ายแรงซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อภรรยาและลูกได้

ส่วนการแต่งงานของชายที่ขาดอารมณ์ทางเพศหรือขาดความรักในตัวเด็กหรือผู้ที่มั่นใจว่าการแต่งงานจะสร้างอุปสรรคในการทำงานด้านศาสนา ไม่ควรสนับสนุน (มักรูฮ) ในหะดีษหนึ่ง ท่านนบีได้วางเป้าหมายสำคัญในการเลือกคู่ครองเอาไว้ว่า “ผู้ใดแต่งงานกับหญิงเพราะฐานะและตำแหน่งของนาง อัลลอฮฺ จะทรงเพิ่มความอับอายให้แก่เขา ส่วนผู้ใดที่แต่งงานกับหญิงเพราะความร่ำรวยของนาง  อัลลอฮฺจะทรงเพิ่มความยากจนให้แก่เขา และผู้ใดแต่งงานกับหญิงเนื่องจากความสวยของนางเท่านั้น อัลลอฮฺจะทรงเพิ่มความขี้เหร่ให้แก่เขา แต่ถ้าผู้ใดแต่งงานกับหญิงเพื่อลดสายตาและเพื่อหลีกเลี่ยงการผิดประเวณีและเพื่อทนุถนอมความสัมพันธ์ในครอบครัวให้ดำเนินไปด้วยดี อัลลอฮฺจะทรงสรรเสริญแก่ภรรยาเพื่อสามีและสามีเพื่อภรรยา”

เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาในภายหลังการแต่งงาน ท่านนบีจึงแนะนำว่าในการเลือกเจ้าสาวนั้นฝ่ายชายควรดูนางก่อนที่จะหมั้น แต่ไม่ใช่การเกี้ยวพาราสีตามแบบของชาวตะวันตก กล่าวคือชายต้องไม่มองหน้าว่าที่เจ้าสาวด้วยอารมณ์ตัณหา แต่ให้มองใบหน้าและแขนของนางอย่าง ระมัดระวังเพื่อสังเกตบุคลิกและหน้าตาของนาง อย่างไรก็ตาม  ผู้ชายอาจมอบหมายให้ผู้หญิงคนหนึ่งไปสอบถามว่าที่เจ้าสาว  เพื่อจะได้ทราบถึงพฤติกรรมของเจ้าสาวได้อย่างชัดเจน เนื่องจากผู้ศรัทธาชายและผู้ศรัทธาหญิงถูกกล่าวในอัล-กุรอานอย่างเท่าเทียมกัน ดังนั้นหญิงจึงมีสิทธิดูว่าที่สามีของนางเช่นเดียวกัน  การอนุญาตดังกล่าวให้ชายและหญิงดูซึ่งกันและกันก็เพื่อจุดประสงค์ของการแต่งงานถือว่าไม่ขัดกับหลักการที่ส่งเสริมให้ผู้ศรัทธาชายและผู้ศรัทธาหญิงลดสายตาลงต่ำดังที่บัญญัติไว้ในอัล-กรุอาน

อิจญ์บาร (การบังคับ)

ความยินยอมของฝ่ายชายและฝ่ายหญิงเป็นองค์ประกอบที่สำคัญของการแต่งงานและอัล-กุรอาน ได้มอบหมายบทบาทที่สำคัญให้แก่ผู้หญิงในการเลือกคู่ชีวิต  พระองค์อัลลอฮฺตรัสว่า

﴿ وَإِذَا طَلَّقۡتُمُ ٱلنِّسَآءَ فَبَلَغۡنَ أَجَلَهُنَّ فَلَا تَعۡضُلُوهُنَّ أَن يَنكِحۡنَ أَزۡوَٰجَهُنَّ إِذَا تَرَٰضَوۡاْ بَيۡنَهُم بِٱلۡمَعۡرُوفِۗ ذَٰلِكَ يُوعَظُ بِهِۦ مَن كَانَ مِنكُمۡ يُؤۡمِنُ بِٱللَّهِ وَٱلۡيَوۡمِ ٱلۡأٓخِرِۗ ذَٰلِكُمۡ أَزۡكَىٰ لَكُمۡ وَأَطۡهَرُۚ وَٱللَّهُ يَعۡلَمُ وَأَنتُمۡ لَا تَعۡلَمُونَ ٢٣٢ ﴾ [البقرة: ٢٣٢]  

ความว่า และเมื่อพวกเจ้าหย่าบรรดาหญิง แล้วนางเหล่านั้นได้ถึงกำหนดเวลาของพวกนางแล้วก็จงอย่าขัดขวางพวกนาง ในการที่พวกนางจะแต่งกับบรรดาคู่ครองของพวกนาง เมื่อพวกเขาต่างพอใจกันระหว่างพวกเขาโดยชอบธรรม นั่นแหละคือสิ่งที่จะถูกนำมาแนะนำตักเตือนแก่ผู้ศรัทธาต่ออัลลอฮฺและวันปรโลก นั่นแหละคือสิ่งที่บริสุทธิ์กว่า และสะอาดกว่า สำหรับพวกเจ้า และอัลลอฮฺนั้นทรงรู้ แต่พวกเจ้าไม่รู้

อย่างไรก็ตาม อิมามมาลิกได้อธิบายเกี่ยวกับอายะฮฺข้างต้นว่าการเลือกคู่ครองของหญิงมุสลิมะฮฺ ต้องอยู่ภายใต้อำนาจการบังคับของผู้เป็นบิดาหรือผู้ปกครอง ทั้งนี้เพื่อผลประโยชน์ของหญิงเอง

ความยินยอมของคู่บ่าวสาว

﴿ وَإِذَا طَلَّقۡتُمُ ٱلنِّسَآءَ فَبَلَغۡنَ أَجَلَهُنَّ فَلَا تَعۡضُلُوهُنَّ أَن يَنكِحۡنَ أَزۡوَٰجَهُنَّ إِذَا تَرَٰضَوۡاْ بَيۡنَهُم بِٱلۡمَعۡرُوفِۗ ذَٰلِكَ يُوعَظُ بِهِۦ مَن كَانَ مِنكُمۡ يُؤۡمِنُ بِٱللَّهِ وَٱلۡيَوۡمِ ٱلۡأٓخِرِۗ ذَٰلِكُمۡ أَزۡكَىٰ لَكُمۡ وَأَطۡهَرُۚ وَٱللَّهُ يَعۡلَمُ وَأَنتُمۡ لَا تَعۡلَمُونَ ٢٣٢ ﴾ [البقرة: ٢٣٢]  

ความว่า และเมื่อพวกเจ้าหย่าบรรดาหญิง แล้วนางเหล่านั้นได้ถึงกำหนดเวลาของพวกนางแล้วก็จงอย่าขัดขวางพวกนาง ในการที่พวกนางจะแต่งกับบรรดาคู่ครองของพวกนาง เมื่อพวกเขาต่างพอใจกันระหว่างพวกเขาโดยชอบธรรม นั่นแหละคือสิ่งที่จะถูกนำมาแนะนำตักเตือนแก่ผู้ศรัทธาต่ออัลลอฮฺและวันปรโลก นั่นแหละคือสิ่งที่บริสุทธิ์กว่า และสะอาดกว่า สำหรับพวกเจ้า และอัลลอฮฺนั้นทรงรู้ แต่พวกเจ้าไม่รู้

﴿ وَٱلَّذِينَ يُتَوَفَّوۡنَ مِنكُمۡ وَيَذَرُونَ أَزۡوَٰجٗا يَتَرَبَّصۡنَ بِأَنفُسِهِنَّ أَرۡبَعَةَ أَشۡهُرٖ وَعَشۡرٗاۖ فَإِذَا بَلَغۡنَ أَجَلَهُنَّ فَلَا جُنَاحَ عَلَيۡكُمۡ فِيمَا فَعَلۡنَ فِيٓ أَنفُسِهِنَّ بِٱلۡمَعۡرُوفِۗ وَٱللَّهُ بِمَا تَعۡمَلُونَ خَبِيرٞ ٢٣٤ ﴾ [البقرة: ٢٣٤]  

ความว่า และบรรดาผู้ที่ถึงแก่ชีวิตในหมู่พวกเจ้าและทิ้งคู่ครองไว้นั้น พวกนางจะต้องรอคอยตัวของพวกนางเองสี่เดือนกับสิบวัน ครั้นเมื่อพวกนางครบกำหนดเวลาของพวกนางแล้ว ก็ไม่มีบาปใดๆ แก่พวกเจ้า ในสิ่งที่พวกนางได้กระทำไปในส่วนตัวของพวกนางโดยชอบธรรม 

ดังนั้น หญิงหม้ายที่สามีตายมีสิทธิแต่งงานใหม่เมื่อพ้นระยะเวลาของการรอคอย (อิดดะฮฺ) ตามที่อัล-กุรอานได้บัญญัติไว้ อย่างไรก็ตาม บิดาหรือผู้ปกครองของนางยังมีสิทธิที่จะบังคับ (อิจญ์บาร)ในการเลือกคู่ครองให้แก่นางในทุกสถานการณ์ จะเห็นได้ว่าบิดาหรือผู้ปกครองมีสิทธิบังคับบุตรสาวหรือหญิงภายใต้การปกครองในการเลือกคู่ครองไม่ว่านางยังบริสุทธิหรือหม้าย

หญิงที่ชายแต่งงานไม่ได้

﴿ وَلَا تَنكِحُواْ مَا نَكَحَ ءَابَآؤُكُم مِّنَ ٱلنِّسَآءِ إِلَّا مَا قَدۡ سَلَفَۚ إِنَّهُۥ كَانَ فَٰحِشَةٗ وَمَقۡتٗا وَسَآءَ سَبِيلًا ٢٢ حُرِّمَتۡ عَلَيۡكُمۡ أُمَّهَٰتُكُمۡ وَبَنَاتُكُمۡ وَأَخَوَٰتُكُمۡ وَعَمَّٰتُكُمۡ وَخَٰلَٰتُكُمۡ وَبَنَاتُ ٱلۡأَخِ وَبَنَاتُ ٱلۡأُخۡتِ وَأُمَّهَٰتُكُمُ ٱلَّٰتِيٓ أَرۡضَعۡنَكُمۡ وَأَخَوَٰتُكُم مِّنَ ٱلرَّضَٰعَةِ وَأُمَّهَٰتُ نِسَآئِكُمۡ وَرَبَٰٓئِبُكُمُ ٱلَّٰتِي فِي حُجُورِكُم مِّن نِّسَآئِكُمُ ٱلَّٰتِي دَخَلۡتُم بِهِنَّ فَإِن لَّمۡ تَكُونُواْ دَخَلۡتُم بِهِنَّ فَلَا جُنَاحَ عَلَيۡكُمۡ وَحَلَٰٓئِلُ أَبۡنَآئِكُمُ ٱلَّذِينَ مِنۡ أَصۡلَٰبِكُمۡ وَأَن تَجۡمَعُواْ بَيۡنَ ٱلۡأُخۡتَيۡنِ إِلَّا مَا قَدۡ سَلَفَۗ إِنَّ ٱللَّهَ كَانَ غَفُورٗا رَّحِيمٗا ٢٣ ۞وَٱلۡمُحۡصَنَٰتُ مِنَ ٱلنِّسَآءِ إِلَّا مَا مَلَكَتۡ أَيۡمَٰنُكُمۡۖ كِتَٰبَ ٱللَّهِ عَلَيۡكُمۡۚ وَأُحِلَّ لَكُم مَّا وَرَآءَ ذَٰلِكُمۡ أَن تَبۡتَغُواْ بِأَمۡوَٰلِكُم مُّحۡصِنِينَ غَيۡرَ مُسَٰفِحِينَۚ فَمَا ٱسۡتَمۡتَعۡتُم بِهِۦ مِنۡهُنَّ فَ‍َٔاتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِيضَةٗۚ وَلَا جُنَاحَ عَلَيۡكُمۡ فِيمَا تَرَٰضَيۡتُم بِهِۦ مِنۢ بَعۡدِ ٱلۡفَرِيضَةِۚ إِنَّ ٱللَّهَ كَانَ عَلِيمًا حَكِيمٗا ٢٤ ﴾ [النساء: ٢٢- ٢٤]  

ความว่า และจงอย่าแต่งงานกับบรรดาหญิงที่บิดาของพวกเจ้าได้แต่งงานมาแล้ว นอกจากที่ได้ผ่านพ้นมาเท่านั้น แท้จริงมันเป็นสิ่งลามกและน่าเกลียดยิ่ง และเป็นวิถีทางที่ชั่ว ที่ได้ถูกห้ามแก่พวกเจ้านั้นคือมารดาของพวกเจ้า ลูกหญิงของพวกเจ้า พี่น้องหญิงของพวกเจ้า พี่น้องหญิงแห่งบิดาของพวกเจ้า บุตรหญิงของพี่หรือน้องชายของพวกเจ้า และบุตรหญิงของพี่หรือน้องหญิงของพวกเจ้าและมารดาของพวกเจ้าที่ให้นมแก่พวกเจ้าและพี่น้องหญิงของพวกเจ้าเนื่องจากการดื่มนม และมารดาภรรยาของพวกเจ้าและลูกเลี้ยงของพวกเจ้าที่อยู่ในตักของพวกเจ้าจากภรรยาของพวกเจ้าที่พวกเจ้าได้สมสู่นาง แต่ถ้าพวกเจ้ามิได้สมสู่นางแล้ว ก็ไม่มีบาปใดๆ แก่พวกเจ้าและภรรยาของบุตรพวกเจ้าที่มาจากเชื้อสายของพวกเจ้า และการที่พวกเจ้ารวมระหว่างหญิงสองพี่น้องไว้ด้วยกัน นอกจากที่ได้ผ่านพ้นไปแล้วเท่านั้น แท้จริงอัลลอฮ เป็นผู้ทรงอภัย ผู้ทรงเมตตาเสมอ และบรรดาหญิงที่อยู่ในปกครองของสามี นอกจากที่มือขวาของพวกเจ้าครอบครอง เป็นบทบัญญัติของอัลลอฮที่มีแก่พวกเจ้า และได้ถูกอนุมัติให้แก่พวกเจ้าที่นอกเหนือจากนั้น ในการที่พวกเจ้าจะแสวงหามาด้วยทรัพย์ของพวกเจ้า ในฐานะเป็นผู้แต่งงาน มิใช่ในฐานะผู้ล่วงประเวณี ดังนั้นหญิงใดที่พวกเจ้าเสพสุขด้วยนางจากบรรดาหญิงเหล่านั้น ก็จงให้แก่พวกนาง ซึ่งสินตอบแทนแก่พวกนาง ตามที่กำหนดไว้ และไม่เป็นบาปใดๆ แก่พวกเจ้าในสิ่งที่พวกเจ้าต่างยินยอมกันในสิ่งนั้น หลังจากที่มีกำหนดนั้นขึ้น แท้จริงอัลลอฮเป็นผู้ทรงรอบรู้ ผู้ทรงปรีชาญาณ

มารดา

ภรรยาของบิดา  

บุตรหญิง (รวมทั้งหลานหญิงและหญิงผู้สืบเชื้อหญิงสายโดยตรงลงไป)

พี่น้องหญิง (บิดามารดาเดียวกัน บิดาเดียวกันหรือมารดาเดียวกัน)

พี่สาวหรือน้องสาวของบิดา (รวมทั้งพี่สาวน้องสาวของปู่)

พี่สาวหรือน้องสาวของมารดา (รวมทั้งพี่สาวน้องสาวของยาย)

บุตรสาวของพี่ชายและน้องชาย

แม่นม

พี่สาวหรือน้องสาวของแม่นม

บุตรหญิงของพี่สาวและน้องสาว

พี่สาวหรือน้องสาวร่วมน้ำนม

มารดาของภรรยา

บุตรสาวของภรรยา (คือบุตรสาวของภรรยาซึ่งเกิดจากสามีคนก่อน ในกรณีที่เขาได้ร่วมประเวณีกับภรรยาคนดังกล่าวแล้ว แต่ถ้าหากเขายังไม่ได้ร่วมประเวณีกับภรรยา บุตรสาวของภรรยายังไม่เป็นที่ต้องห้ามสำหรับเขา)

ลูกสะใภ้

เหตุผลสำคัญของการห้ามดังกล่าวตั้งอยู่บนพื้นฐานสามประการด้วยกัน ได้แก่ ความสัมพันธ์ทางสายโลหิต ความสัมพันธ์ทางการแต่งงานและความสัมพันธ์ทางน้ำนม เพื่อการอยู่ร่วมกันในสังคมอย่างเป็นระเบียบ ผู้คนต้องปฏิบัติตามข้อจำกัดของการแต่งงานดังกล่าว

นอกจากนี้ ยังมีข้อห้ามในการแต่งงานกับบุคคลกลุ่มหนึ่งเป็นการชั่วคราว เนื่องจากมีข้อจำกัดบางอย่าง แต่ถ้าข้อจำกัดดังกล่าวเกิดเปลี่ยนแปลงในภายหลังข้อห้ามในการแต่งงานก็จะสิ้นสุดลงทันที ดั่งกรณีที่จะกล่าวต่อไปนี้

1.ชายไม่สามารถมีภรรยามากกว่าหนึ่งคนซึ่งมีความสัมพันธ์ฉันท์พี่น้องกันหรือมีความสัมพันธ์ระหว่างหลานกับป้า น้าหรืออาแล้วแต่กรณี

2. ห้ามชายแต่งงานกับหญิงที่มีสามีแล้ว อย่างไรก็ตาม ข้อห้ามดังกล่าวจะสิ้นสุดลงทันทีเมื่อการแต่งงานของหญิงนั้นได้สิ้นสุดลงไม่ว่าเป็นกรณีสามีเสียชีวิตหรือการหย่าที่ครบอิดดะฮฺ (ระยะเวลาการรอคอยของหญิงหลังจากการสมรสสิ้นสุดลง)

3. ห้ามชายแต่งงานมากกว่าสี่คนในเวลาเดียวกัน ข้อห้ามนี้จะสิ้นสุดลงเมื่อมีการหย่าภรรยาคนใดคนหนึ่งหรือภรรยาคนใดคนหนึ่งได้เสียชีวิต

4. ห้ามชายแต่งงานกับหญิงที่กำลังอยู่ในช่วงเวลาของอิดดะฮฺ

เกี่ยวกับข้อห้ามข้อสุดท้ายนี้ อัลลอฮฺได้ทรงสั่งให้มุสลิมปฏิบัติอย่างถูกต้องและเหมาะสมที่สุด  โดยที่พระองค์ตรัสไว้ว่า

﴿ وَلَٰكِن لَّا تُوَاعِدُوهُنَّ سِرًّا إِلَّآ أَن تَقُولُواْ قَوۡلٗا مَّعۡرُوفٗاۚ وَلَا تَعۡزِمُواْ عُقۡدَةَ ٱلنِّكَاحِ حَتَّىٰ يَبۡلُغَ ٱلۡكِتَٰبُ أَجَلَهُۥۚ ﴾ [البقرة: ٢٣٥]  

ความว่า แต่ทว่าพวกเจ้าอย่าได้สัญญาแก่นางเป็นการลับ นอกจากพวกเจ้าจะกล่าวถ้อยคำอันดีเท่านั้น และจงอย่าปลงใจซึ่งการทำพิธีแต่งงานจนกว่าเวลาที่ถูกกำหนดไว้จะบรรลุถึงความสิ้นสุดของมัน

จากอายะฮฺอัล-กุรอานข้างต้น อัลลอฮฺทรงห้ามสู่ขอหญิงที่กำลังอยู่ในช่วงของอิดดะฮฺหลังการเสียชีวิตของสามีหรือหลังการหย่าที่ไม่อาจกลับคืนดีได้ อย่างไรก็ตาม เขาสามารถส่งข้อความให้แก่หญิงเพื่อให้นางรู้ว่าเขาสนใจและประสงค์แต่งงานกับนาง เช่น “ฉันกำลังมองหาหญิงที่มีมารยาทงาม” แต่ถ้าหญิงยังอยู่ในช่วงอิดดะฮของการหย่าที่สามารถคืนดีได้แล้ว ชายไม่มีสิทธิเสนอข้อความใดๆที่แสดงถึงการขอนางแต่งงาน ทั้งนี้เนื่องจากว่าหญิงดังกล่าวยังถือว่าเป็นภริยาที่ชอบด้วยกฎหมายของสามีผู้หย่าอยู่ แท้จริงแล้วการห้ามเช่นว่านี้เป็นประโยชน์อย่างมาก เพราะสามารถป้องกันมิให้ชายเป็นต้นเหตุของความแตกแยกภายในครอบครัวอื่นที่ยังมีโอกาสประนีประนอมคืนดีกันหลังจากที่สามีภรรยาหันหลังให้แก่กัน

การสู่ขอหญิงคนเดียวกันของชายสองคน

   

ความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยาในชีวิตการสมรส

﴿ ٱلرِّجَالُ قَوَّٰمُونَ عَلَى ٱلنِّسَآءِ بِمَا فَضَّلَ ٱللَّهُ بَعۡضَهُمۡ عَلَىٰ بَعۡضٖ وَبِمَآ أَنفَقُواْ مِنۡ أَمۡوَٰلِهِمۡۚ فَٱلصَّٰلِحَٰتُ قَٰنِتَٰتٌ حَٰفِظَٰتٞ لِّلۡغَيۡبِ بِمَا حَفِظَ ٱللَّهُۚ وَٱلَّٰتِي تَخَافُونَ نُشُوزَهُنَّ فَعِظُوهُنَّ وَٱهۡجُرُوهُنَّ فِي ٱلۡمَضَاجِعِ وَٱضۡرِبُوهُنَّۖ فَإِنۡ أَطَعۡنَكُمۡ فَلَا تَبۡغُواْ عَلَيۡهِنَّ سَبِيلًاۗ إِنَّ ٱللَّهَ كَانَ عَلِيّٗا كَبِيرٗا ٣٤ ﴾ [النساء: ٣٤]  

ความว่า บรรดาชายนั้น คือผู้ที่ทำหน้าที่ปกครองเลี้ยงดูผู้หญิง เนื่องด้วยการที่อัลลอฮฺได้ทรงให้บางคนของพวกเขาเหนือกว่าอีกบางคน และด้วยการที่พวกเขาได้จ่ายไปจากทรัพย์ของพวกเขา บรรดากุลสตรีนั้นคือผู้จงรักภักดี ผู้รักษาในทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ลับหลังสามี เนื่องด้วยสิ่งที่อัลลอฮฺทรงรักษาไว้ และบรรดาหญิงที่พวกเจ้าหวั่นเกรงในความดื้อดึงของนางนั้น ก็จงกล่าวตักเตือนนางและทอดทิ้งไว้แต่ลำพังในที่นอน และจงเฆี่ยนนางแต่ถ้านางเชื่อฟังพวกเจ้าแล้ว ก็จงอย่าหาทางเอาเรื่องแก่นาง แท้จริงอัลลอฮฺเป็นผู้ทรงสูงส่งผู้ทรงเกรียงไกร

﴿هُنَّ لِبَاسٞ لَّكُمۡ وَأَنتُمۡ لِبَاسٞ لَّهُنَّۗ ﴾ [البقرة: ١٨٧]  

ความว่า นางทั้งหลายนั้นคือเครื่องนุ่งห่มของพวกเจ้า และพวกเจ้าก็คือเครื่องนุ่งห่มของพวกนาง

ในอายะฮฺอื่นอัลลอฮฺตรัสว่า

﴿وَلِبَاسُ ٱلتَّقۡوَىٰ ذَٰلِكَ خَيۡرٞۚ ذَٰلِكَ مِنۡ ءَايَٰتِ ٱللَّهِ لَعَلَّهُمۡ يَذَّكَّرُونَ ٢٦ ﴾ [الاعراف: ٢٦]  

ความว่า และเครื่องนุ่งห่มแห่งความยำเกรงนั่นคือสิ่งที่ดียิ่ง นั่นแหละคือส่วนหนึ่งจากบรรดาโองการของอัลลอฮฺ เพื่อว่าเขาเหล่านั้นจะได้รำลึก 

﴿وَلِلرِّجَالِ عَلَيۡهِنَّ دَرَجَةٞۗ وَٱللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ٢٢٨ ﴾ [البقرة: ٢٢٨]  

ความว่า และสำหรับบรรดาชายนั้นมีฐานะเหนือกว่าพวกนางขั้นหนึ่งและอัลลอฮฺนั้นเป็นผู้ทรงเดชานุภาพ ผู้ทรงปรีชาญาณ

﴿ ٱلرِّجَالُ قَوَّٰمُونَ عَلَى ٱلنِّسَآءِ بِمَا فَضَّلَ ٱللَّهُ بَعۡضَهُمۡ عَلَىٰ بَعۡضٖ وَبِمَآ أَنفَقُواْ مِنۡ أَمۡوَٰلِهِمۡۚ ﴾ [النساء: ٣٤]  

ความว่า บรรดาชายนั้น คือผู้ที่ทำหน้าที่ปกครองเลี้ยงดูบรรดาหญิง เนื่องด้วยการที่อัลลอฮได้ทรงให้บางคนของพวกเขาเหนือกว่าอีกบางคน และด้วยการที่พวกเขาได้จ่ายไปจากทรัพย์ของพวกเขา 

﴿فَإِن كَرِهۡتُمُوهُنَّ فَعَسَىٰٓ أَن تَكۡرَهُواْ شَيۡ‍ٔٗا وَيَجۡعَلَ ٱللَّهُ فِيهِ خَيۡرٗا كَثِيرٗا ١٩ ﴾ [النساء: ١٩]  

ความว่า หากพวกเจ้าเกลียดพวกนาง ก็อาจเป็นไปได้ว่าการที่พวกเจ้าเกลียดสิ่งหนึ่งขณะเดียวกันอัลลอฮฺก็ทรงให้มีในสิ่งนั้น ซึ่งความดีอันมากมาย 

โอ้  มนุษย์ทั้งหลาย!  พวกเจ้ามีสิทธิเหนือภรรยาเหมือนกับพวกนางมีสิทธิเหนือพวกเจ้า  สิทธิของพวกเจ้าก็คือพวกนางต้องดำเนินชีวิตด้วยความดีงาม  และไม่อนุญาตให้คนที่พวกเจ้าไม่ชอบเข้าบ้าน  และอีกสิ่งหนึ่งคือ  พวกนางจะต้องไม่ทำสิ่งชั่วร้าย  ถ้าหากว่าพวกนางกระทำสิ่งเหล่านี้  พระองค์อัลลอฮทรงอนุญาตให้พวกเจ้าแยกเตียงนอนกับพวกนาง  ทั้งนี้เพื่อให้พวกนางได้ปรับปรุงและแก้ไขวิถีชีวิตที่เลวร้ายเหล่านั้น  พวกเจ้าอาจลงโทษพวกนางด้วยการเฆี่ยนตีอย่างแผ่วเบาที่ไม่ก่อให้เกิดอันตรายต่อร่างกายของพวกนาง  แต่ในกรณีที่พวกนางไม่ได้เป็นเช่นนั้นแล้ว  เป็นหน้าที่ของพวกเจ้าที่จะต้องจัดหาอาหารและเครื่องนุ่งห่มให้แก่พวกนางตามความสามารถของพวกเจ้า  จงจำไว้ !  การปฏิบัติต่อภรรยาของพวกเจ้าจะต้องเป็นไปด้วยความถูกต้องและมีความเมตตาในฐานะที่พวกนางอยู่ในความดูแลของพวกเจ้าและไม่สามารถปกป้องสิทธิของตัวเอง  ในวันที่พวกเจ้าแต่งงานกับพวกนาง  พวกเจ้าถือว่าพวกนางเป็น อามานะห์  ของพระองค์อัลลอฮที่มอบให้แก่พวกเจ้า ดังนั้น  พวกเจ้าจงนำพวกนางกลับไปยังบ้านและปฏิบัติต่อพวกนางตามคำสั่งของพระองค์

การสมรสกับผู้ตั้งภาคี (มุชริกะฮฺ)

﴿ وَلَا تَنكِحُواْ ٱلۡمُشۡرِكَٰتِ حَتَّىٰ يُؤۡمِنَّۚ وَلَأَمَةٞ مُّؤۡمِنَةٌ خَيۡرٞ مِّن مُّشۡرِكَةٖ وَلَوۡ أَعۡجَبَتۡكُمۡۗ ﴾ [البقرة: ٢٢١]  

ความว่า และพวกเจ้าจงอย่าแต่งงานกับหญิงมุชริกจนกว่านางจะศรัทธา และทาสหญิงที่เป็นผู้ศรัทธานั้นดีกว่าหญิงที่เป็นมุชริก แม้ว่านางได้ทำให้พวกเจ้าพึงใจก็ตาม

อย่างไรก็ตาม  อัลดุลลอฮฺ อิบนุอับบาซ  มีทัศนะที่แตกต่างกันเกี่ยวกับสาเหตุที่อัลลอฮฺทรงประทานอายะฮฺดังกล่าว โดยให้ทัศนะว่า สาเหตุของการประทานอายะฮฺข้างต้นเนื่องจากครั้งหนึ่งอับดุลลอฮฺ  อิบนุเราะวาหะฮฺ เกิดโกรธกริ้วทาสีของตัวเองและเมื่อท่านนบีได้ถามเขาเกี่ยวกับทาสีหญิงคนดังกล่าว เขาได้บอกแก่ท่านนบีว่านางถือศีลอด ทำการละหมาดอย่างถูกต้อง และมีความเชื่อว่าไม่มีพระเจ้าองค์ใดนอกจากอัลลอฮฺและท่านนบีมุฮัมหมัดคือศาสนทูตของพระองค์ เมื่อได้ฟังดังกล่าวแล้วท่านนบีได้บอกแก่อับดุลลอฮฺว่านางได้กลายเป็นผู้ศรัทธาแล้ว  หลังจากนั้นอับดุลลอฮฺประกาศให้นางเป็นอิสระและได้แต่งงานกับนาง  มีมุสลิมหลายคนเยาะเย้ยถากถางเขาที่แต่งงานกับทาสีเนื่องจากพวกเขาเหล่านั้นชอบที่จะแต่งงานกับหญิงผู้ตั้งภาคีซึ่งมีวงศ์ตระกูลที่สูงศักดิ์ อายะฮฺข้างต้นแสดงให้เห็นว่าอัลลอฮฺทรงอนุญาตการแต่งงานของอับดุลลอฮฺดังกล่าว

การแต่งงานกับหญิงแห่งคัมภีร์

﴿ ٱلۡيَوۡمَ أُحِلَّ لَكُمُ ٱلطَّيِّبَٰتُۖ وَطَعَامُ ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡكِتَٰبَ حِلّٞ لَّكُمۡ وَطَعَامُكُمۡ حِلّٞ لَّهُمۡۖ وَٱلۡمُحۡصَنَٰتُ مِنَ ٱلۡمُؤۡمِنَٰتِ وَٱلۡمُحۡصَنَٰتُ مِنَ ٱلَّذِينَ أُوتُواْ ٱلۡكِتَٰبَ مِن قَبۡلِكُمۡ إِذَآ ءَاتَيۡتُمُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ مُحۡصِنِينَ غَيۡرَ مُسَٰفِحِينَ وَلَا مُتَّخِذِيٓ أَخۡدَانٖۗ وَمَن يَكۡفُرۡ بِٱلۡإِيمَٰنِ فَقَدۡ حَبِطَ عَمَلُهُۥ وَهُوَ فِي ٱلۡأٓخِرَةِ مِنَ ٱلۡخَٰسِرِينَ ٥ ﴾ [المائ‍دة: ٥]  

ความว่า วันนี้สิ่งดีๆทั้งหลายได้ถูกอนุมัติแก่พวกเจ้าแล้ว และอาหารของบรรดาผู้ที่ได้รับคัมภีร์นั้นเป็นที่อนุมัติแก่พวกเจ้า และอาหารของพวกเจ้าก็เป็นที่อนุมัติแก่พวกเขาและบรรดาหญิงบริสุทธิ์ในหมู่ผู้ศรัทธาหญิง และบรรดาหญิงบริสุทธิ์ในหมู่ผู้ที่ได้รับคัมภีร์ก่อนจากพวกเจ้าก็เป็นที่อนุมัติแก่พวกเจ้าด้วย เมื่อพวกเจ้าได้มอบให้แก่พวกนางซึ่งมะฮฺรฺของพวกนางในฐานะเป็นผู้แต่งงาน มิใช่เป็นผู้กระทำการซินาโดยเปิดเผย และมิใช่ยึดเอานางเป็นเพื่อน โดยกระทำซินาลับๆ และผู้ใดปฏิเสธการศรัทธาแน่นอนงานของเขาก็ไร้ผล ขณะเดียวกันในวันปรโลกพวกเขาจะอยู่ในหมู่ผู้ที่ขาดทุน