1. Si Allāh ay Panginoon natin. Walang Diyos kundi Siya. Walang Panginoon na iba pa sa Kanya. Walang Diyos bukod sa Kanya. Walang bagay na tulad sa Kanya. Walang bagay na nakapagpapawalang-kakayahan sa Kanya. Siya ay ang Madinigin, ang Nakakikita.

2. Si Allāh (kaluwalhatian sa Kanya at napakataas Siya) ay nasa langit, na mataas sa lahat ng mga nilikha Niya, na nakahiwalay sa kanila. Ang kataasan Niya ay walang-takda sa bawat anyo: kataasan sa sarili, kataasan sa halaga, at kataasan sa paggapi. Siya (kaluwalhatian sa Kanya) ay nakasasaklaw sa bawat bagay.

3. Nagpapatibay tayo sa anumang pinagtibay ni Allāh para sa sarili Niya o pinagtibay para sa Kanya ng Propeta Niyang si Muḥammad (basbasan Niya ito at pangalagaan) na mga pangalan at mga katangian at nagkakaila tayo sa anumang ikinaila ni Allāh para sa sarili Niya o ikinaila para sa Kanya ng Propeta (basbasan Niya ito at pangalagaan).

4. Si Allāh ay sumasagot sa mga panawagan, tumutugon sa mga pangangailangan, at nagmamay-ari ng bawat bagay. Walang nakapagpapakinabang at nakapipinsala kundi Siya. Walang kalayaan sa pangangailangan sa Kanya para sa tao, kahit isang kisap ng mata. Hindi pinapayagan para sa Muslim na magsadya sa iba pa kay Allāh kaugnay sa alinmang uri mula sa mga uri ng pagsamba gaya ng panalangin, pagdarasal, pamamanata, pag-aalay, pangamba, pagmimithi, pananalig, at iba pa roon kabilang sa mga pagsambang nakalantad o nakakubli. Ang sinumang nagbaling ng alinmang pagsamba sa iba pa kay Allāh, siya ay isang tagapagtambal kay Allāh.

5. Ang pinakamabigat sa mga pagkakasala at ang pinakamalaki sa malalaking kasalanan ay ang pagtatambal kay Allāh. Ang sinumang namatay sa Shirk, nagkait nga si Allāh sa kanya ng Paraiso at ang kanlungan niya ay ang Impiyerno. Ito ay ang pagkakasalang hindi magpapatawad si Allāh kung namatay ang tao roon habang hindi ito nakapagbalik-loob mula roon.

6. Ang anumang nagmintis sa tao ay hindi naging ukol na tumama sa kanya at ang anumang tumama sa kanya ay hindi naging ukol na magmintis sa kanya. Kailangan sa Muslim ang manampalataya sa pagtatadhana ni Allāh at pagtatakda Niya, ang malugod sa mga itinakda ni Allāh, ang magbunyi sa Panginoon niya, at ang magpasalamat sa Kanya sa bawat kalagayan.

7. Si Muḥammad (basbasan siya ni Allāh at pangalagaan) na Propeta natin ay ang pinakamainam sa sangkatauhan at ang pangwakas sa mga propeta. Siya ay ang tagapamagitang pamamagitanin sa Araw ng Pagbangon. Gumawa sa kanya si Allāh bilang matalik na kaibigan gaya ng paggawa Niya kay Abraham (sumakanya ang pangangalaga) bilang matalik na kaibigan.

10. Ang Aklat natin ay ang Marangal na Qur'ān, ang mapaghimala, ang napagtibay sa katumpakan nito, ang ipinansasamba sa pagbigkas nito. Nagpababa nito si Allāh sa Propeta nating si Muḥammad (basbasan siya ni Allāh at pangalagaan) sa pamamagitan ni Anghel Gabriel (sumakanya ang pangangalaga) na pinakamainam sa mga anghel. Pinag-ingatan nga ito ni Allāh laban sa paglilihis at pagpapalit gaya ng sinabi Niya (kaluwalhatian sa Kanya):﴿ إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَإِنَّا لَهُ لَحَافِظُونَ﴾ {Tunay na Kami ay nagbaba ng Paalaala at tunay na Kami rito ay talagang mag-iingat.}(Qur'ān 15:9)11. Ang pinakamalapit sa mga tao kay Allāh ay ang pinakamapagtalima sa kanila sa Kanya at ang pinakamarami sa kanila sa pagsunod sa Batas Niya. Walang kalamangan para sa isang Arabe higit sa isang di-Arabe, ni para sa isang di-Arabe higit sa isang Arabe, ni para sa isang puti higit sa isang itim, ni para sa isang itim higit sa isang puti, maliban sa pangingilag magkasala. Ang mga tao ay mula kay Adan at si Adan ay mula sa alabok. Nagsabi si Allāh (kaluwalhatian sa Kanya):﴿ إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ﴾ {Tunay na ang pinakamarangal sa inyo sa ganang kay Allāh ay ang pinakamapangilag magkasala sa inyo.}(Qur'ān 49:13)

12. Naniniwala ang Muslim sa mga anghel na mararangal na tagatala. Sumasampalataya siya sa kairalan nila at na sila ay mga lingkod na nilikha. Nilikha sila ni Allāh mula sa isang liwanag. Sila ay nilikhang kabilang sa nilikha ni Allāh. Kabilang sa kanila si Anghel Gabriel, ang nakatalaga sa pagkakasi; si Anghel Miguel, ang nakatalaga sa ulan, si Anghel Isrāfīl, ang nakatalaga sa pag-ihip sa tambuli; at ang Anghel ng Kamatayan, ang nakatalaga sa pagkuha ng mga kaluluwa ng mga tao.

13. Sumasampalataya ang Muslim sa mga palatandaan ng Huling Sandali, paglabas ng Bulaang Kristo, pagbaba ni Jesus na anak ni Maria (sumakanya ang pangangalaga) mula sa langit sa katapusan ng panahon, at pagsikat ng araw mula sa kanluran nito.

14. Naniniwala ang Muslim sa pagdurusa sa libingan ng sinumang naging karapat-dapat doon, kaginhawahan sa libingan ng sinumang naging karapat-dapat doon, at pagtatanong nina Anghel Munkar at Anghel Nakīr sa libingan ng tao tungkol sa Panginoon niya, relihiyon niya, at propeta niya; at na ang libingan ay isang hardin kabilang sa mga hardin ng Paraiso o isang hukay kabilang sa mga hukay ng mga impiyerno.

15. Naniniwala siya sa pagbubuhay [ng patay] at ganti sa mga gawa sa Araw ng Pagbangon at na ang Paraiso at ang Impiyerno ay mga nilikha na hindi magmamaliw magpakailanman.

16. Ang panggagaway ay kawalang-pananampalataya kay Allāh. Hindi pinapayagan ang mag-aral nito ni ang pumunta sa mga manggagaway at mga bulaan. Hindi naniniwala ang Muslim sa isang manghuhulang panghinaharap ni sa isang manghuhulang pangnakaraan sapagkat ang sinumang naniwala sa mga ito ay tumanggi ngang sumampalataya sa [katuruang] pinababa kay Muḥammad (basbasan siya ni Allāh at pangalagaan).

17. Iniibig ng Muslim ang mga Kasamahan ng Sugo ni Allāh (basbasan siya ni Allāh at pangalagaan). Iniibig niya ang iniibig nila at kinasusuklaman niya ang kinasusuklaman nila dahil ang pag-ibig sa kanila ay relihiyon at paggawa ng maganda at ang pagkasuklam sa kanila ay kawalang-pananampalataya at pagpapaimbabaw. Nagsabi ang Propeta (basbasan siya ni Allāh at pangalagaan): "Huwag kayong mang-alipusta sa mga Kasamahan ko." Nagsalaysay nito si Imām Muslim. Ang bawat naninirang-puri o nagmamaliit sa isa sa mga Kasamahan [ng Propeta] (ang lugod ni Allāh ay sumakanila), siya ay isang ligaw na tagagawa ng bid`ah.

16. Pinagtitibay ng Muslim ang Khilāfah matapos ng Sugo ni Allāh (basbasan siya ni Allāh at ang mag-anak niya at pangalagaan): una, para kay Abū Bakr Aṣ-Ṣiddīq (malugod si Allāh sa kanya) bilang pagmamainam dito at bilang pagpapauna higit sa lahat sa Kalipunang Islām, pagkatapos para kay `Umar bin Al-Khaṭṭāb (malugod si Allāh sa kanya), pagkatapos para kay `Uthmān bin `Affān (malugod si Allāh sa kanya), pagkatapos para kay `Alīy bin Abī Ṭālib (malugod si Allāh sa kanya). Sila ay ang mga Khalīfah na Matino at ang mga Pasimunong Napatnubayan.

17. Ang mga pagsamba ay tawqīfīyah (nakasalig sa teksto ng Qur'ān at Sunnah) kaya hindi pinapayagan ang pagpapakamananamba kay Allāh sa pamamagitan ng isang pagsamba malibang kapag ito ay napagtibay sa Aklat ni Allāh o sa Sunnah ng Sugo Niya (basbasan ito ni Allāh at pangalagaan). Ang bawat pagsambang ipinauuso ng mga tao matapos ng pagpanaw ng Propeta (basbasan siya ni Allāh at pangalagaan) ay hindi naging batay sa pagpapatnubay niya sapagkat ito ay isang bid`ah na tinatanggihan. Nagsabi ang Propeta (basbasan siya ni Allāh at pangalagaan): "Ang sinumang nagpauso kaugnay sa nauukol sa amin ng hindi mula rito, iyon ay tatanggihan." Nagsalaysay nito si Imām Al-Bukhārīy.

18. Ang pagtanggap sa pagsamba ay nakaugnay sa dalawang pangunahing saligan: ang pagpapakawagas kay Allāh sa pagsamba at ang pakipagsunuran sa Propeta (basbasan siya ni Allāh at pangalagaan) dito. Kaya naman hindi tinatanggap ang pagsamba kapag hindi ito naging wagas ukol kay Allāh at hindi ito tinatanggap kapag hindi ito naging batay sa pagpatnubay ng Sugo ni Allāh (basbasan siya ni Allāh at pangalagaan).