Nagsabi si Allāh:﴿ مَنْ عَمِلَ صَالِحًا مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثَى وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَيَاةً طَيِّبَةً وَلَنَجْزِيَنَّهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ﴾ {Ang sinumang gumawa ng isang maayos, na isang lalaki o isang babae, habang siya ay isang mananampalataya, ay talagang magbibigay-buhay nga Kami sa kanila sa isang buhay na kaaya-aya at talagang gaganti nga Kami sa kanila ng pabuya sa kanila ayon sa higit na maganda sa anumang dati nilang ginagawa.}(Qur'ān 16:97)Kabilang sa pinakasukdulan sa nagpapapasok ng kagalakan, kagaanan ng loob, at kaligayahan sa puso ng Muslim ang direktang pagkakaugnay niya sa Panginoon niya nang walang isang tagapagpagitna kabilang sa mga buhay o mga patay o mga anito sapagkat si Allāh ay bumanggit sa Marangal na Aklat Niya na Siya ay malapit sa mga lingkod Niya palagi, na dumidinig sa kanila at tumutugon sa panalangin nila gaya ng sinabi Niya (kaluwalhatian sa Kanya):﴿ وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ فَلْيَسْتَجِيبُوا لِي وَلْيُؤْمِنُوا بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ﴾ {Kapag nagtanong sa iyo ang mga lingkod Ko tungkol sa Akin, tunay na Ako ay malapit: sumasagot Ako sa panalangin ng dumadalangin kapag dumalangin siya sa Akin kaya tumugon sila sa Akin at sumampalataya sila sa Akin, nang sa gayon sila ay magagabayan.}(Qur'ān 2:186)Nag-utos Siya sa atin (kaluwalhatian sa Kanya) na dumalangin sa Kanya. Ginawa Niya ang utos na ito na kabilang sa pinakadakila sa mga pagsamba na nagpapakalapit-loob sa pamamagitan ng mga ito ang Muslim sa Panginoon niya yayamang nagsabi Siya (kamahal-mahalan Siya at kapita-pitagan):﴿ وَقال رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ داخِرِينَ ﴾ {Nagsabi ang Panginoon ninyo: "Dumalangin kayo sa Akin, tutugon Ako sa inyo." Tunay na ang mga nagmamalaki sa [pag-ayaw sa] pagsamba sa Akin ay papasok sa Impiyerno na mga nagpapakaaba.}(Qur'ān 40:60)Kaya ang maayos na Muslim ay palagi ang pangangailangan sa Panginoon nito at palagi ang pananalangin sa harap Niya at ang pagpapakalapit-loob sa Kanya sa pamamagitan ng mga maayos na pagsamba.

Nagpairal nga sa atin si Allāh sa Sansinukob na ito dahil sa isang dakilang kasanhian at hindi Siya lumikha sa atin nang walang-kabuluhan. [Ang kasanhiang] ito ay ang pagsamba sa Kanya – tanging sa Kanya: walang katambal sa Kanya. Nagsabatas Siya para sa atin ng isang relihiyong makapanginoon na masaklaw, na nag-oorganisa ng lahat ng mga pumapatungkol sa buhay nating pampribado at pampubliko. Nag-ingat Siya sa pamamagitan ng makatarungang Batas na ito sa mga pinangangailangan ng buhay: ang relihiyon natin, ang mga sarili natin, ang mga dangal natin, ang mga isip natin, at ang mga ari-arian natin. Ang sinumang namuhay habang sumusunod sa mga utos ng Sharī`ah habang umiiwas sa mga ipinagbabawal ay nakapag-ingat nga sa mga pinangangailangang ito at namuhay nang maligaya habang napapanatag sa buhay niya nang walang duda.

Ang bigkis ng Muslim sa Panginoon niya ay malalim, na nagbubunsod ng kapanatagan at kapahingahang sikolohikal; pagkaramdam ng katahimikan, katiwasayan, at kagalakan; at pagkadama ng pagkakasama sa Panginoon (kapita-pitagan ang kapitaganan sa Kanya), pagmamalasakit Niya, at pagtangkilik Niya sa mananampalatayang lingkod Niya. Nagsabi si Allāh:﴿ اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ﴾ {Si Allāh ay Katangkilik ng mga sumampalataya; nagpapalabas Siya sa kanila mula sa mga kadiliman tungo sa liwanag.}(Qur'ān 2:257)

Ang dakilang ugnayang ito ay isang kalagayang emosyonal na nagbubunsod sa pagpapakaginhawa sa pagsamba sa [Diyos na] Napakamaawain at pananabik sa pakikipagkita sa Kanya at nagpapalipad-lipad ng puso nito sa langit ng kaligayahan dahil sa pagkadama nito ng tamis ng pananampalataya:

ang tamis na iyon na hindi maaaring mailarawan ang sarap nito maliban ng sinumang nakatikim nito sa pamamagitan ng paggawa ng mga pagtalima at pag-iwas sa mga masagwang gawa. Dahil doon, nagsasabi si Propeta Muḥammad (basbasan siya ni Allāh at pangalagaan):(ذاق طعم الإيمان من رضي بالله ربًا وبالإسلام دينًا وبمحمد رسولًا) "Nakatikim ng lasa ng pananampalataya ang sinumang nalugod kay Allāh bilang Panginoon, sa Islām bilang relihiyon, at kay Muḥammad bilang Sugo."Nagsalaysay nito si Imām Muslim.

Oo; kapag nakadama ang tao ng palagiang presensiya niya sa harap ng Tagalikha niya, nakakilala siya sa Kanya sa mga pangalan Niya at mga katangian Niyang pinakamagaganda, sumamba siya sa Kanya na para bang siya ay nakakikita sa Kanya, at nagpakawagas siya sa pagsamba niya sa Kanya at hindi siya nagnais nito sa iba pa sa Kanya (kapita-pitagan ang pagpipitagan sa Kanya), mamumuhay siya ng kaaya-ayang maligayang buhay sa Mundo at ng maganda ang kahihinatnan sa Kabilang-buhay.

Kahit na ang mga kasawiangpalad na nagaganap sa mananampalataya sa Mundo, tunay ang init ng mga ito ay maglalaho sa pamamagitan ng lamig ng katiyakan at pagkalugod sa pagtatakda ni Allāh, ng pagpupuri niya sa lahat ng mga itinakda sa kanya: sa mabuti sa mga ito at masama sa mga ito, at ng lubos na pagkalugod sa mga ito.

Kabilang sa nararapat na pagsigasigan ng Muslim, upang madagdagan ang kaligayahan niya at ang kapanatagan niya, ang dami ng pag-alaala niya kay Allāh at pagbigkas niya ng Marangal na Qur'ān, gaya ng sinabi Niya:﴿ الَّذِينَ آمَنُوا وَتَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِكْرِ اللَّهِ أَلَا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ﴾ {na mga sumampalataya at napapanatag ang mga puso nila sa pag-aalaala kay Allāh. Pansinin, sa pag-aalaala kay Allāh napapanatag ang mga puso."}(Qur'ān 13:28)Sa tuwing nagdadagdag ang Muslim ng pag-alaala niya kay Allāh at pagbigkas niya ng Qur'ān, nadadagdagan ang pagkakaugnay niya kay Allāh, bumubusilak ang sarili niya, at lumalakas ang pananampalataya niya.Gayon din, nararapat sa Muslim na magsigasig sa pagkatuto ng mga nauukol sa Relihiyon niya mula sa mga tumpak na pinagkukunan nang sa gayon sumamba siya kay Allāh ayon sa isang kabatiran sapagkat nagsabi ang Propeta (basbasan siya ni Allāh at pangalagaan):"Ang paghahanap ng kaalaman ay isang tungkulin sa bawat Muslim."Nagsalaysay nito si Imām Ibnu Mājah.Nararapat na siya ay maging isang sumusukong nagpapaakay sa mga utos ni Allāh na lumikha sa Kanya, maging siya man ay nakaalam sa kasanhian ng mga iyon o hindi nakaalam, sapagkat nagsabi si Allāh sa Marangal na Aklat Niya:﴿ وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَلَا مُؤْمِنَةٍ إِذَا قَضَى اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمْرًا أَنْ يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ وَمَنْ يَعْصِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَقَدْ ضَلَّ ضَلَالًا مُبِينًا﴾ {Hindi naging ukol sa isang lalaking mananampalataya ni sa isang babaing mananampalataya, kapag humusga si Allāh at ang Sugo Niya ng isang bagay, na magkaroon sila ng mapagpipilian sa nauukol sa kanila. Ang sinumang susuway kay Allāh at sa Sugo Niya ay naligaw nga nang isang pagkaligaw na malinaw.}(Qur'ān 33:36)

Basbasan ni Allāh ang Propeta nating si Muḥammad, ang mag-anak niya, at ang mga Kasamahan niya nang sama-sama.