ถือเป็นข้อบังคับที่บ่าวคนหนึ่งต้องไม่เชื่อมั่นในการงานที่เขาได้ทำ แม้ว่าการงานที่มีอยู่นั้นจะดีหรือยืนหยัดได้แล้วก็ตาม และไม่ควรหลงระเริงกับอิบาดะฮฺของเขา หรือการรำลึกถึงอัลลอฮฺที่มากมายของเขา รวมถึงการงานต่างๆ ที่เป็นการปฏิบัติตามคำสั่งใช้ของอัลลอฮฺ (ทำจนรู้สึกว่าตัวเองปลอดภัยและสามารถประสบกับความดีงามแล้ว -ผู้แปล-)
ในนัยนี้เอง ท่านอิบนุลก็อยยิม เราะหิมะฮุลลอฮฺ จึงกล่าวว่า “สิ่งที่ต้องการจากบ่าวคนหนึ่งคือมีการยืนหยัด นั่นคือ การปฏิบัติให้ถูกต้อง หากไม่สามารถก็ปฏิบัติให้ใกล้เคียงที่สุด ซึ่งหากปราศจากสิ่งนี้มันก็จะเกิดความสะเพร่าและมีความเพิกเฉย” ดังที่มีบันทึกในหนังสืออัศ-เศาะฮีหัยนฺ จากการรายงานของท่านหญิงอาอิชะฮฺ เราะฎิยัลลอฮุอันฮา ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ได้กล่าวว่า
«سَدِّدُوا وَقَارِبُوا وَأَبْشِرُوا ، فَإِنَّهُ لا يُدْخِلُ أَحَدًا الجَنَّةَ عَمَلُهُ» قَالُوا: وَلاَ أَنْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ؟ قَالَ: «وَلا أَنَا، إِلَّا أَنْ يَتَغَمَّدَنِي اللَّهُ بِمَغْفِرَةٍ وَرَحْمَةٍ» [البخاري برقم 6467، ومسلم برقم 2818]
ความว่า “พวกท่านจงปฏิบัติให้ถูกต้องอย่างสมบูรณ์ และปฏิบัติให้ใกล้เคียง(กับความสมบูรณมากที่สุดเถิด) แท้จริง การปฏิบัติอะมั้ลของคนคนหนึ่งจะไม่ทำให้เขาได้เข้าสวรรค์หรอก เศาะหาบะฮฺจึงกล่าวถามว่า "ท่านก็ไม่ได้เข้า (สวรรค์ด้วยอะมั้ล) กระนั้นหรือ โอ้ ท่านเราะสูลุลลอฮฺ ? ” ท่านได้ตอบว่า "ไม่, แม้กระทั่งตัวฉันเอง เว้นแต่อัลลอฮฺได้ทรงปกคลุมฉันด้วยการอภัยโทษและความเมตตาจากพระองค์” (บันทึกโดยอัล-บุคอรีย์ หมายเลขหะดีษ 6467 และมุสลิม หมายเลขหะดีษ 2818)
เห็นได้ว่า เนื้อหาของหะดีษนี้ได้ผนวกแก่นของศาสนาไว้ทุกประการ ซึ่งคำสั่งใช้ให้มีการยืนหยัด คือ ให้ปฏิบัติอย่างสมบูรณ์และถูกต้อง(ตามแบบฉบับของท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ) ทั้งในด้านเจตนารมณ์ คำพูด และการกระทำ ซึ่งท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ได้แจ้งแก่เรา ในการรายงานของท่านเษาบาน นั่นคือหะดีษที่ว่า
«اسْتَقِيمُوا وَلَنْ تُحْصُوا وَاعْلَمُوا أَنَّ خَيْرَ أَعْمَالِكُمْ الصَّلَاةُ» [أحمد برقم 22378، وابن ماجه برقم 277، وصححه الألباني في الإرواء 412]
ความว่า “พวกท่านจงยืนหยัดเถิด และพวกท่านไม่มีทางสามารถ (ทำความดีได้ทั้งหมด) พึงทราบเถิดว่าการงานที่ดีเลิศของพวกท่านคือการละหมาด” (บันทึกโดยอะหฺมัด หมายเลขหะดีษ 22378 สุนัน อิบนิ มาญะฮฺ หมายเลขหะดีษ 277 ท่านอัล-อัลบานีย์กล่าวว่าเป็นหะดีษเศาะฮีหฺ ใน อิรวาอุลเฆาะลีล 412)
โดยแน่นอน พวกเขาไม่สามารถ (ที่จะยืนหยัดได้อย่างสมบูรณ์) ดังนั้น ให้เขาปฏิบัติให้ใกล้เคียงกับความสมบูรณ์ กล่าวคือให้พวกเขาเข้าใกล้กับการยืนหยัดเท่าที่มีความสามารถมากที่สุด เสมือนผู้ที่ขว้างสิ่งใดไปยังเป้าหากมันไม่บรรลุถูกเป้านั้นก็ให้มันใกล้เคียงให้มากที่สุด ในการนี้เองท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะสัลลัม ได้แจ้งแก่พวกเขาว่า แท้จริงการยืนหยัดอย่างสมบูรณ์และการปฏิบัติให้ใกล้เคียงกับความสมบูรณ์นั้นไม่สามารถที่จะช่วยเขาในวันกิยามะฮฺได้เลย ดังนั้น คนใดคนหนึ่งอย่าได้ให้ความสำคัญกับการงานที่เขาได้ทำเป็นอันขาด และอย่าได้ภูมิใจในการงานนั้น และอย่าคิดว่าเขาสามารถประสบความสำเร็จด้วยกับการงานนั้นแล้ว ทว่า สิ่งที่จะทำให้เขาประสบความสำเร็จ (ได้เข้าสวนสวรรค์นั้น) ด้วยกับความเมตตาของอัลลอฮฺ การให้อภัยของพระองค์ และความโปรดปรานของพระองค์ต่างหาก” (มาดาริญุสสาลิกีน หน้า 2/105)