ฉันสัมผัสได้ถึงความแข็งกระด้างของหัวใจฉัน... และฉันก็รู้สึกถึงความคับแคบของทรวงอกฉัน... และฉันก็มั่นใจว่าอีหม่านของฉันได้อ่อนแอลงไปแล้ว...ในขณะที่ความอ่อนเปลี้ยก็ได้คืบคลานเข้าสู่ร่างกายที่ทรุดหนักของฉัน...
อยู่ไหนเล่า ความสุขของการฏออะฮฺต่ออัลลอฮฺ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ฉันเคยมีความรู้สึกเช่นนั้น ?
อยู่ไหนเล่า อารมณ์ความรู้สึกที่มีต่ออัลกุรอาน และความกระตือรือร้นในการมุ่งสู่ความดีงาม
อยู่ไหนเล่า หัวใจที่มีความบริสุทธิ์ ที่เบิกบาน และมีความสงบสุข ?
อยู่ไหนเล่า พลังที่ช่วยให้มุ่งมั่นไปสู่การทำอิบาดะฮฺและฏออะฮฺต่ออัลลอฮฺ ?
อยู่ไหนเล่า อารมณ์ความรู้สึกที่มีต่อปัญหาของโลกอิสลามและพี่น้องมุสลิม ?
มันเกิดอะไรขึ้นกับตัวฉัน ? ฉันต้องหาทางแก้ไขก่อนที่มันจะลามไปมากกว่านี้...ฉันต้องหาปัจจัยที่ช่วยให้แสงสว่างและความมีชีวิตชีวาของหัวใจกลับคืนมาอีกครั้งให้ได้...
แท้จริง ฉันมีความจำเป็นต่อการเดินทางแห่งความศรัทธา (ริหฺละฮฺ อีมานียะฮฺ)เพื่อปลีกตัวออกจากชีวิตของโลกอันศิวิไลซ์นี้...เพื่อมุ่งไปสู่ดินแดนแห่งสวรรค์วิมาน สถานที่ที่เต็มไปด้วยความเปี่ยมสุขและความน่าอภิรมย์ เพื่อฉันจะได้มองไปยังสิ่งที่อัลลอฮฺ ตะอาลา ทรงตระเตรียมให้แก่กลุ่มชนที่ฏออะฮฺต่อพระองค์ โดยแน่แท้ ความปรารถนาต่อสวรรค์วิมานนั้นย่อมเป็นจุดมุ่งหมายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในการปฏิบัติความดี