1. ผู้ป่วยจำเป็นต้องยืนละหมาด ถึงแม้จะยืนในลักษณะโค้ง พิงกับผนัง หรือใช้ไม้เท้าพยุงก็ตาม
2. หากผู้ป่วยไม่มีความสามารถยืนละหมาด ให้ละหมาดในท่านั่ง และที่ดีที่สุดคือให้นั่งท่าขัดสมาธิในอิริยาบถยืนและรุกูอฺ
3. หากผู้ป่วยไม่มีความสามารถละหมาดในท่านั่ง ให้ละหมาดในท่านอนตะแคงโดยหันส่วนหน้าไปทางกิบลัต และการตะแคงขวานั้นดีที่สุด หากไม่สามารถหันไปทางกิบลัตได้ให้ละหมาดตามสภาพอำนวย การละหมาดของเขาถือว่าใช้ได้และไม่ต้องละหมาดชดใช้
4. หากผู้ป่วยไม่มีความสามารถนอนตะแคง ก็ให้นอนหงาย โดยให้หันเท้าทั้งสองไปทางกิบลัต และทางที่ดีควรยกศีรษะขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้หันไปทางทิศกิบลัต หากไม่มีความสามารถหันเท้าทั้งสองไปทางทิศกิบลัต ให้ละหมาดตามสภาพสะดวก และไม่ต้องละหมาดชดใช้
5. เมื่อทำการละหมาด ผู้ป่วยจำเป็นต้องรุกูอฺและสุญูด หากไม่มีความสามารถให้คำนับศีรษะแทนการรุกูอฺและสุญูด โดยให้คำนับแทนการสุญูดต่ำกว่าการคำนับแทนการรุกูอฺ หากมีความสามารถรุกูอฺแต่ไม่มีความสามารถสุญูด ให้ผู้ป่วยรุกูอฺตามปกติและคำนับศีรษะแทนการสุญูด และหากมีความสามารถสุญูดแต่ไม่มีความสามารถรุกูอฺ ให้สุญูดตามปกติและให้คำนับศีรษะแทนการรุกูอฺ
6. หากผู้ป่วยไม่มีความสามารถคำนับศีรษะแทนการรุกูอฺและสุญูด ให้เขาทำสัญญาณด้วยตา กล่าวคือ ให้หรี่ตาลงเล็กน้อยแทนการรุกูอฺ และให้หรี่ตาลงมากกว่าเดิมแทนการสุญูด ส่วนการชี้ด้วยนิ้วดังที่ผู้ป่วยบางคนได้ถือปฏิบัตินั้น ไม่ถูกต้อง และฉันไม่รู้ว่ามีหลักฐานจากอัลกุรอาน สุนนะฮฺ หรือทัศนะของนักวิชาการให้กระทำเช่นนั้นเลย
7. หากผู้ป่วยไม่สามารถคำนับศีรษะหรือทำสัญญาณด้วยตา ให้เขาละหมาดด้วยหัวใจ กล่าวคือให้กล่าวตักบีรและอ่านตามปกติ แต่ในขณะรุกูอฺ สุญูด ยืนจากรุกูอฺ และนั่งนั้น ให้เขานึกในใจว่ากำลังปฏิบัติอิริยาบถดังกล่าว และทุก ๆ คนนั้นจะได้รับตามที่เขาตั้งเจตนา
8. ผู้ป่วยจำเป็นต้องละหมาดในช่วงเวลาที่ถูกกำหนดและต้องปฏิบัติอย่างสุดความสามารถที่อาจกระทำได้ในละหมาด หากเขารู้สึกลำบากที่ต้องละหมาดในเวลาที่กำหนด อนุญาตให้เขาละหมาดรวมได้ (โดยไม่มีการย่อ) ไม่ว่าจะเป็นการละหมาดรวมแบบ”ตักดีม” คือละหมาดอัศรีในเวลาซุฮฺรี และละหมาดอิชาอ์ในเวลามัฆริบ หรือแบบ “ตะอ์คีร” คือละหมาดซุฮฺรีในเวลาอัศรีและละหมาดมัฆริบในเวลาอิชาอ์ ตามที่ผู้ป่วยสะดวกจะถือปฏิบัติ ส่วนละหมาดศุบหฺไม่มีการละหมาดรวมใด ๆ ทั้งสิ้น
9. เมื่อผู้ป่วยต้องเดินทางเพื่อรักษาตัว ให้เขาย่อละหมาดที่มีจำนวนสี่ร็อกอัตเป็นสองร็อกอัตได้ กล่าวคือ ให้เขาละหมาดซุฮฺรี อัศรี อิชาอ์ สองร็อกอัต จนกว่าเขาจะเดินทางกลับบ้าน ไม่ว่าการพำนักนั้นจะนานหรือไม่ก็ตาม