การด่าทอเศาะหาบะฮฺมีกรณีต่างๆ ดังนี้
1. การด่าทอเศาะหาบะฮฺคนใดคนหนึ่งอย่างเจาะจง ที่มีตัวบทจากอัลกุรอานหรือหะดีษของท่านนบีที่ถูกต้องยืนยันถึงความประเสริฐของเขาหรือเป็นคนพิเศษที่ใกล้ชิดของท่านนบี เช่นอบู บักรฺ, อาอิชะฮฺ และบรรดาภรรยาของท่านนบี การด่าทอพวกเขาในกรณีนี้ ถือเป็นการปฏิเสธศรัทธา(กุฟรฺ)และหลุดพ้นออกจากศาสนาอิสลาม และจำเป็นต้องประหารชีวิตเมื่อได้ชี้แจงแก่เขาแต่ยังดื้อดึงอยู่อีก
2. การด่าทอเนื่องจากเชื่อว่าเศาะหาบะฮฺส่วนใหญ่เป็นผู้ปฏิเสธศรัทธา หรือเชื่อว่าพวกเขาทั้งหมดเป็นผู้กระทำผิด(ฟาสิก) ดังเช่นความเชื่อของพวกรอฟิเฎาะฮฺ กรณีนี้ ถือว่าเป็นกุฟรฺเช่นกัน เนื่องจากถือว่าเป็นการปฏิเสธอัลลอฮฺและเราะสูลของพระองค์ที่ได้สรรเสริญและพึงพอใจพวกเขา หนำซ้ำ หากมีคนที่สงสัยว่าความเชื่อเช่นนั้นเป็นการปฏิเสธศรัทธาหรือไม่ เขาผู้นั้นก็ถือเป็นผู้ปฏิเสธศรัทธาเช่นกัน เพราะโดยนัยแล้วเขากำลังเชื่อว่าเศาะหาบะฮฺผู้รายงานอัลกุรอานและหะดีษของท่านนบีนั้นเป็นผู้ปฏิเสธศรัทธาหรือเป็นคนโฉดนั่นเอง
3. การด่าทอพวกเขาด้วยการสาปแช่งหรือดูแคลน กรณีนี้มีสองทัศนะ ตามทัศนะที่ระบุว่าไม่ได้เป็นผู้ปฏิเสธศรัทธานั้น บุคคลนั้นต้องได้รับการตักเตือนหรือจำคุกตลอดชีวิตหรือกลับเนื้อกลับตัวจากคำพูดที่ได้กล่าวไว้ และต้องยอมรับว่าตัวเองพูดโกหกและกระทำสิ่งที่ผิดร้ายแรงต่อเศาะหาบะฮฺ
4. ด่าทอพวกเขาในประเด็นที่ไม่เกี่ยวข้องกับศาสนา เช่น ขี้ขลาด ตระหนี่ขี้เหนี่ยว กรณีนี้ ไม่ถือว่าเป็นผู้ปฏิเสธศรัทธา แต่ต้องได้รับการลงโทษ ท่านชัยคุลอิสลามอิบนุตัยมียะฮฺได้กล่าวไว้ในหนังสือ อัศ-ศอริม อัล-มัสลูล โดยอ้างจากอิมามอะห์มัดว่า "ไม่อนุญาตให้ใครกล่าวถึงข้อเสียของพวกเขา ตำหนิข้อบกพร่อง หรือดูแคลนพวกเขา ผู้ที่กระทำเช่นนั้นต้องได้รับการตักเตือน หากเขากลับตัวก็ให้ปล่อยไป แต่หากยังดื้อดึงก็ให้จับขังกระทั่งยอมกลับตัว”