ณ ที่นั้น ตราชูจะถูกนำมาแขวนไว้ การกระทำทั้งหมดของมวลมนุษย์จะถูกนำมาตรวจชั่งดูความดี
﴿فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ، وَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرّاً يَرَهُ﴾ (سورة الزلزلة: 7-8)
ความว่า “ผู้ใดที่ทำดีหนักเท่าผงธุลีเขาย่อมจะได้เห็นมัน และผู้ใดที่ทำชั่วหนักเท่าผงธุลีเขาก็ย่อมจะได้เห็นมัน” (อัลกุรอาน สูเราะฮฺ อัซ-ซัลซะละฮฺ : 7-8)
﴿وَنَضَعُ الْمَوَازِينَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيَامَةِ فَلا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْئاً وَإِنْ كَانَ مِثْقَالَ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ أَتَيْنَا بِهَا وَكَفَى بِنَا حَاسِبِينَ﴾ (سورة الأنبياء: 47)
ความว่า “และเรา(อัลลอฮฺ)จะนำตาชั่งแห่งความสัจมาตั้งไว้สำหรับวันกิยามะฮฺ ชีวิตหนึ่งชีวิตใดจะไม่ถูกกระทำโดยไม่เป็นธรรม แม้เพียงเศษเสี้ยวหนึ่งเลย ถึงแม้มันจะหนักเท่าเมล็ดผักเม็ดหนึ่งก็ตาม เราก็จะนำมันมา และเพียงพอแล้วกับเราที่จะเป็นผู้คิดบัญชี” (อัลกุรอาน สูเราะฮฺ อัล-อันบิยาอฺ : 47)
ในวันนั้น มนุษย์ทั้งหลายต่างก็ปั่นป่วน ต่างก็พบกับความหวาดกลัวและความทุกข์ที่ไม่อาจแบกไว้ได้ พวกเขาจะถามกันไปมาว่า “เหตุใดพวกท่านจึงไม่มองหาคนช่วยต่อหน้าองค์อภิบาลเล่า ?”
แล้วพวกเขาก็จะเข้าไปหาศาสนทูตอาดัม ศาสนทูตนูหฺ (โนอาห์) ศาสนทูตอิบรอฮีม(อับราฮัม) และศาสนทูตมูซา(โมเสส) (ขอความสันติจงประสบแด่ทั้งสี่ท่าน) แต่ทั้งหมดก็บอกปัดไปด้วยสุดวิสัยที่จะให้ความช่วยเหลือ
แล้วพวกเขาก็จะเข้าไปหาศาสนทูตอีซา(เยซู)เพื่อขอความช่วยเหลือ ท่านกล่าวตอบแก่พวกเขาว่า “ฉันเองไม่มีสิทธินั้นดอก แต่พวกท่านจงไปหามุหัมมัดเถิด เขาเป็นบ่าวที่อัลลอฮฺทรงอภัยโทษทั้งในสิ่งที่มาก่อนและสิ่งที่มาหลัง”
ดังนั้นพวกเขาจึงพากันไปหาศาสนทูตมุหัมมัด ท่านได้กล่าวด้วยความภาคภูมิใจในความโปรดปรานที่พระองค์อัลลอฮฺทรงประทานให้ “ฉันเป็นคนที่ได้รับสิทธินั้น”
แล้วท่านก็วอนขอจากอัลลอฮฺให้ทรงอนุญาตและได้ทิ้งตัวลงกราบสุญูดต่อพระองค์ องค์ผู้อภิบาลทรงดลใจให้ท่านกล่าวคำสรรเสริญสดุดีและยกย่องพระองค์ด้วยคำกล่าวที่พระองค์ไม่เคย ดลใจให้กับผู้ใดมาก่อน พระองค์ทรงปล่อยให้ท่านกราบสุญูดเช่นนั้นเท่าที่พระองค์ทรงพอใจ
แล้วพระองค์ก็กล่าวแก่ท่านว่า “จงเงยหน้าขึ้นเถิด จงพูดมาเถิดเจ้าจะถูกรับฟัง จงขอให้ช่วยเถิดเจ้าได้รับอนุญาตให้ช่วย จงร้องขอเถิดเจ้าจะได้รับในสิ่งที่ขอ”
ในวันนั้น พระองค์อัลลอฮฺจะทรงลงมาเพื่อทำการพิพากษาระหว่างบ่าวของพระองค์ และจะทรงสอบสวนการงานของพวกเขา
พระองค์จะทรงอยู่กับบ่าวมุอฺมินของพระองค์โดยลำพัง พระองค์จะปิดม่านของพระองค์ให้เขาและพูดกับเขาโดยปราศจากล่าม พระองค์จะทรงพูดถึงบาปกรรมต่างๆ ที่เขาได้กระทำ จนเขาสารภาพและยอมรับ แล้วพระองค์ก็แสดงความประเสริฐของพระองค์ ด้วยการกล่าวแก่เขาว่า “แท้จริงข้าได้ปกปิดความผิดต่างๆของเจ้าเมื่อยามที่เจ้ามีชีวิตอยู่บนโลก และข้าจะให้อภัยโทษในความผิดต่างๆเหล่านั้นแก่เจ้าในวันนี้”
ในวันนั้น มีสระน้ำใหญ่ที่เตรียมไว้สำหรับศาสนทูตมุหัมมัด น้ำในสระขาวบริสุทธิ์ยิ่งกว่าสีของนม หวานฉ่ำยิ่งกว่าน้ำผึ้ง และหอมยิ่งกว่ากลิ่นของมิสกฺ (Musk น้ำหอมที่สกัดมาจากต่อม-สะดือ-ที่อยู่ใต้ท้องของชะมดเชียง Musk-deer ตัวผู้)
ความยาวของสระต้องใช้เวลาเดินทางถึงหนึ่งเดือน ความกว้างของมันก็เช่นเดียวกัน ขันตักน้ำในนั้นมีมากมายสวยงามเป็นประกายเจิดจรัสประหนึ่งหมู่ดาวที่ส่องแสงบนท้องฟ้า
ไม่มีผู้ใดมีสิทธิไปถึงยังสระน้ำนั้นนอกจากบรรดามุอฺมินผู้ศรัทธาต่อท่านศาสนทูตมุหัมมัดและปฏิบัติตามซุนนะฮฺของท่านเท่านั้น
ผู้ใดได้ดื่มน้ำนั้นเพียงครั้งเดียว เขาจะไม่รู้สึกกระหายอีกตลอดกาล และบุคคลแรกที่จะได้ดื่มน้ำนั้นคือบรรดาคนยากจนจากชาวมุหาญิรีน(ผู้อพยพจากนครมักกะฮฺสู่นครมะดีนะฮฺ)
ในวันนั้น ดวงอาทิตย์จะเข้าใกล้สรรพสิ่งจนห่างจากศรีษะเพียงไม่กี่ไมล์เท่านั้น (อัลลอฮฺเท่านั้นที่รู้ว่ามันเป็นเช่นไร)
มนุษย์ทั้งมวลจะคลุกอยู่ในเหงื่อไคลของเขาในสภาพเท่าความดีที่เขาได้ปฏิบัติไว้ บางคนเหงื่อจะท่วมถึงข้อเท้า บ้างก็ท่วมถึงหัวเข่า บ้างก็ท่วมถึงบั้นเอว และบางคนเหงื่อของเขาจะท่วมจนมิดหัว !
และในวันนั้นพระองค์อัลลอฮฺจะทรงให้ร่มเงาแก่ผู้ที่พระองค์ทรงประสงค์ ซึ่งเป็นวันที่ไม่มีร่มเงาใดๆ นอกจากร่มเงาของพระองค์เพียงที่เดียวเท่านั้น
ในวันนั้นอัลลอฮฺจะกล่าวแก่ศาสนทูตอาดัมว่า “อาดัมเอ๋ย!”
อาดัมกล่าวว่า “ขอน้อมรับบัญชาของพระองค์ และความจำเริญของพระองค์ และความประเสริฐต่างๆอยู่ในหัตถ์แห่งพระองค์”
พระองค์กล่าวว่า “จงนำลูกหลานของเจ้าที่เป็นชาวนรกออกมา”
อาดัมถามพระองค์ต่อไปว่า “จำนวนเท่าไหร่กัน?“
พระองค์ตรัสว่า “เก้าร้อยเก้าสิบเก้าคนจากทุกๆหนึ่งพันคน”