ได้กล่าวว่า
مَقَامُ الْمُشَاهَدَةِ، وَهُوَ أَنْ يَعْمَلَ الْعَبْدُ عَلَى مُقْتَضَى مُشَاهَدَتِهِ لِلَّهِ بِقَلْبِهِ، وَهُوَ أَنْ يَتَنَوَّرَ الْقَلْبُ بِالْإِيمَانِ، وَتَنْفُذَ الْبَصِيرَةُ فِي الْعِرْفَانِ، حَتَّى يَصِيرَ الْغَيْبُ كَالْعِيَانِ. وَهَذَا هُوَ حَقِيقَةُ مَقَامِ الْإِحْسَانِ (1: 129)
ความว่า “สถานะของ “อัล-มุชาฮะดะฮฺ” นั้นคือ การที่บ่าวคนหนึ่งได้ทำอะมัลในสภาพที่เขาได้มองดูอัลลอฮฺด้วยกับหัวใจของเขา โดยที่เขาได้จุดประกายหัวใจด้วยกับความศรัทธา และฝ่าฟันมิติของการมองเห็น กระทั่งสิ่งที่เร้นลับนั้นกลายเป็นสิ่งที่ประจักษ์ประหนึ่งเห็นได้ด้วยตาเปล่า และเช่นนี้เองคือสถานะอันเที่ยงแท้ของ “อัล-อิหฺสาน” ( 1 : 129)