ได้กล่าวว่า
لَوْلَا الْجَمَاعَةُ، مَا خَرَجْتُ مِنْ بَابِي أَبَدًا حَتَّى أَمُوتَ، وَقَالَ: مَا يَجِدُ الْمُطِيعُونَ لِلَّهِ لَذَّةً فِي الدُّنْيَا أَحْلَى مِنَ الْخَلْوَةِ بِمُنَاجَاةِ سَيِّدِهِمْ، وَلَا أَحْسَبُ لَهُمْ فِي الْآخِرَةِ مِنْ عَظِيمِ الثَّوَابِ أَكْبَرَ فِي صُدُورِهِمْ وَأَلَذَّ فِي قُلُوبِهِمْ مِنَ النَّظَرِ إِلَيْهِ، ثُمَّ غُشِيَ عَلَيْهِ (1: 133)
ความว่า “ถ้าไม่เพราะละหมาดญะมาอะฮฺแล้วไซร้ ฉันจะไม่ออกจากประตูบ้านหลังนี้เป็นอันขาดจนฉันเสียชีวิตไปเลย” ท่านได้กล่าวอีกว่า ท่านจะไม่พบผู้ที่ยำเกรงต่ออัลลอฮฺคนใดที่จะลิ้มรสแห่งความหอมหวานในโลกนี้ยิ่งกว่าผู้ที่อยู่ลำพังและเฝ้าวิงวอนต่อพระองค์ และฉันคิดว่าสำหรับพวกเขาแล้วในวันอาคิเราะฮฺจะไม่มีการตอบแทนใดที่ยิ่งใหญ่ และเป็นที่อิ่มเอิบใจมากไปกว่าการได้มองไปยังพระพักต์ของพระองค์” หลังจากนั้นท่านก็เป็นลมหมดสติลง (1 : 133)