ชาวอะฮฺลุสสุนนะฮฺ วัลญะมาอะฮฺ จะมอบความรักต่อบรรดาเศาะหาบะฮฺของท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ซึ่งเป็นความรักที่มีความจริงใจในหนทางของอัลลอฮฺและเพื่ออัลลอฮฺ และพวกเขามีความเชื่อมั่นว่าผู้ใดที่รักใคร่พวกเขา (บรรดาเศาะหาบะฮฺ) เป็นมิตรกับพวกเขา เอาใจใส่ในสิทธิของพวกเขา และรู้ถึงความประเสริฐของพวกเขา ย่อมเป็นผู้ที่ประสบความสำเร็จร่วมกับผู้ที่ประสบความสำเร็จทั้งหลาย ส่วนผู้ใดที่เกลียดชังต่อพวกเขา ด่าทอพวกเขา และยึดพวกเขาเป็นปฏิปักษ์ ย่อมประสบความพินาศร่วมกับผู้ที่ประสบความพินาศทั้งหลาย
สำหรับหลักฐานในเรื่องนี้ อัลลอฮฺ ตะอาลา ได้ดำรัสว่า
﴿ وَٱلَّذِينَ جَآءُو مِنۢ بَعۡدِهِمۡ يَقُولُونَ رَبَّنَا ٱغۡفِرۡ لَنَا وَلِإِخۡوَٰنِنَا ٱلَّذِينَ سَبَقُونَا بِٱلۡإِيمَٰنِ وَلَا تَجۡعَلۡ فِي قُلُوبِنَا غِلّٗا لِّلَّذِينَ ءَامَنُواْ رَبَّنَآ إِنَّكَ رَءُوفٞ رَّحِيمٌ ١٠ ﴾ [الحشر: ١٠]
ความว่า “และบรรดาผู้ที่มาหลังจากพวกเขา โดยพวกเขากล่าวว่า ข้าแต่พระเจ้าของเราทรงโปรดอภัยให้แก่เราและพี่น้องของเราผู้ซึ่งได้ศรัทธาก่อนหน้าเรา และขอพระองค์อย่าได้ให้มีการเคียดแค้นเกิดขึ้นในหัวใจของเราต่อบรรดาผู้ศรัทธา ข้าแต่พระเจ้าของเรา แท้จริงพระองค์ท่านเป็นผู้ทรงเอ็นดู ผู้ทรงเมตตาเสมอ” (สูเราะฮฺอัล-หัชรฺ : 10)
และมีบันทึกของอัศ-เศาะฮีหัยนฺ (อัล-บุคอรีและมุสลิม) จากท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้กล่าวว่า
«آيَةُ الإيْـمَانِ حُبُّ الأَنْصَارِ وآيَةُ النِّفَاقِ بُـغْضُ الأَنْصَارِ»
ความว่า “เครื่องหมายของการศรัทธาคือการรักชาวอันศอร และเครื่องหมายของการกลับกลอก (นิฟาก) คือการเกลียดชังชาวอันศอร”
และเมื่อหลักฐานที่ถูกต้องนี้ได้กล่าวถึงสิทธิของชาวอันศอร แน่นอนว่าชาวมุฮาญิรีนย่อมสมควรที่จะได้รับยิ่งกว่า เพราะโดยภาพรวมแล้วพวกเขามีความประเสริฐยิ่งกว่า และสถานภาพของพวกเขาเองก็เป็นอันศอรุลลอฮฺ (ผู้ที่ช่วยเหลืองานศาสนาของอัลลอฮฺ) ซึ่งพวกเขาได้ช่วยเหลือพระองค์ เฉกเช่นที่ชาวอันศอรได้ช่วยเหลือพระองค์
สำหรับหลักฐานต่างๆ ทั้งที่เป็นอัลกุรอานและอัส-สุนนะฮฺที่บ่งชี้ถึงความประเสริฐของการรักใคร่เพื่ออัลลอฮฺนั้น มันยังหมายรวมอยู่ในความรักใคร่ที่มีต่อบรรดาเศาะหาบะฮฺของท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม อีกด้วย เนื่องจากพวกเขาเป็นกลุ่มชนที่สมควรที่สุดที่จะได้รับความรักนั้น
ท่านอัฏ-เฏาะหาวี เราะหิมะฮุลลอฮฺ ได้กล่าวในหนังสืออะกีดะฮฺของท่านว่า “และเราจะรักใคร่บรรดาเศาะหาบะฮฺของท่านเราะสูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม และเราจะไม่บกพร่องในการมอบความรักต่อคนหนึ่งคนใดในหมู่พวกเขา และเราจะไม่ปลีกตัวออกจากคนหนึ่งคนใดในหมู่พวกเขา และเราจะเกลียดชังต่อผู้เกลียดชังพวกเขา และ (จะเกลียดชัง) ต่อสิ่งที่ไม่ดีที่กล่าวถึงพวกเขา และการมอบความรักต่อพวกเขานั้นคือศาสนา ศรัทธา และการทำความดีขั้นสูงสุด (อิหฺสาน) ส่วนการเกลียดชังพวกเขานั้นคือการปฏิเสธ การกลับกลอก (นิฟาก) และการฝ่าฝืน”
เป็นสิ่งที่สมควรที่สุดที่จะกล่าว ณ ที่นี้ ซึ่งเป็นคำกล่าวของท่านอิมามมาลิก เราะหิมะฮุลลอฮฺ ว่า “ชาวสะลัฟจะสอนลูกๆ ของพวกเขาให้มีความรักใคร่ต่อท่านอบีบักรฺและท่านอุมัร เฉกเช่นที่พวกเขาสอนสูเราะฮฺหนึ่งของอัลกุรอาน”
และมีบันทึกโดยท่านอบูนุอัยม์ในหนังสือ “อัล-หิลยะฮฺฯ” จากท่านบิชร์ บินอัล-หาริษ เราะหิมะฮุลลอฮฺ ซึ่งท่านได้กล่าวว่า “การงานที่ฉันได้ทำที่ถือว่ายอดเยี่ยมที่สุดสำหรับฉัน คือการรักใคร่ต่อบรรดาเศาะหาบะฮฺของท่านนบีมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม”
และมีบันทึกในหนังสือเล่มเดียวกัน จากท่านชุอัยบฺ บินหัรบ์ ได้กล่าวว่า “มีคนกล่าวถึงท่านสุฟยาน อัษ-เษารีต่อหน้าท่านอาศิม บินมุฮัมมัด ซึ่งพวกเขาต่างพากันนับความประเสริฐของท่านสุฟยาน กระทั่งนับได้มากถึง 15 ความประเสริฐ ท่านอาศิม บินมุฮัมมัด จึงถามพวกเขาว่า “พวกท่านนับเสร็จแล้วใช่ไหม ? เพราะแท้จริงฉันรู้ความประเสริฐหนึ่งของท่านสุฟยานที่สุดยอดยิ่งกว่าสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด นั่นคือหัวใจของท่านไม่มีความเคียดแค้นใดๆ ต่อบรรดาเศาะหาบะฮฺของท่านนบีมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม”