มี 8 ประการ
การตักบีรทั้งหมดที่นอกเหนือจากตักบีเราะตุลอิหฺรอม
การกล่าวว่า สะมิอัลลอฮฺ ลิมัน หะมิดะฮฺ สำหรับอิมามและผู้ละหมาดคนเดียว
การกล่าวว่า ร็อบบะนา วะละกัล หัมดฺ สำหรับอิมาม มะอ์มูม และผู้ละหมาดคนเดียว
การกล่าว สุบหานะ ร็อบบิยัลอะซีม ในขณะที่รุกูอฺ
การกล่าว สุบหานะ ร็อบบิยัลอะอฺลา ในขณะที่สุญูด
การกล่าว ร็อบบิฆฺฟิรลี ในการนั่งระหว่างสองสุญูด
การอ่านตะชะฮฺฮุดครั้งแรก
การนั่งเพื่อตะชะฮฺฮุดครั้งแรก
ผู้ประพันธ์ได้ดำเนินบทเรียนมากล่าวถึงสิ่งที่เป็นวาญิบในละหมาด หลังจากที่ได้นำเสนอรุก่นต่างๆ ของการละหมาดไปแล้ว ซึ่งการที่ได้นำเสนอรุก่นต่างๆ ของการละหมาดก่อนสิ่งที่เป็นวาญิบในละหมาด เพราะรุก่นต่างๆ นั้นมีความสำคัญมากกว่าสิ่งที่เป็นวาญิบ กล่าวคือสิ่งที่เป็นวาญิบนั้นถ้าหากได้ละทิ้งมันด้วยความหลงลืมก็ยังมีข้อกำหนดให้สุญูดสะฮฺวีชดใช้แทนกันได้ แต่สำหรับรุก่นต่างๆ นั้น ถ้ามีการละทิ้งมัน ไม่ว่าจะเป็นเพราะความหลงลืมหรือความตั้งใจก็ตาม ก็จะทำให้การละหมาดใช้ไม่ได้
ซึ่งสิ่งที่เป็นวาญิบแรกของการละหมาด คือ การตักบีรทั้งหมดที่นอกเหนือจากตักบีเราะตุลอิหฺรอม เพราะ (การตักบีเราะตุลอิหฺรอม) เป็นรุก่นหนึ่ง ดังที่ได้นำเสนอก่อนหน้านี้แล้ว เพราะมีรายงานจากท่านอิบนุ มัสอูดว่า
«كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُكَبِّرُ فِي كُلِّ رَفْعٍ، وَوَضْعٍ وَقِيَامٍ وَقُعُودٍ»
ความว่า “ฉันได้เห็นท่านเราะสูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ตักบีรในทุกการเงยขึ้น, การก้มลง, การยืนขึ้น และการนั่ง” (อัต-ติรมิซีย์ 253, อัน-นะสาอีย์ 1319)
สิ่งที่เป็นวาญิบที่สอง การกล่าวว่า สะมิอัลลอฮฺ ลิมัน หะมิดะฮฺ สำหรับอิมามและผู้ละหมาดคนเดียว เพราะมีหะดีษที่รายงานโดยท่านอบู ฮุร็อยเราะฮฺ เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ เล่าว่า
كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا قَامَ إِلَى الصَّلَاةِ يُكَبِّرُ حِينَ يَقُومُ، ثُمَّ يُكَبِّرُ حِينَ يَرْكَعُ، ثُمَّ يَقُولُ: «سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ» حِينَ يَرْفَعُ صُلْبَهُ مِنَ الرَّكْعَةِ، ثُمَّ يَقُولُ وَهُوَ قَائِمٌ: «رَبَّنَا وَلَكَ الْحَمْدُ»
ความว่า “เมื่อท่านเราะสูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ละหมาด ท่านจะกล่าวตักบีรขณะที่ยืน หลังจากนั้นจะกล่าวตักบีรขณะที่รุกูอฺ แล้วท่านจะกล่าว สะมิอัลลอฮฺ ลิมันหะมิดะฮฺ ขณะที่เงยขึ้นมาจากรุกูอฺ หลังจากนั้นท่านก็จะกล่าวขณะยืนตรงว่า ร็อบบะนา วะละกัลหัมดุ” (อัล-บุคอรีย์ 770, มุสลิม 392)
สิ่งที่เป็นวาญิบที่สาม การกล่าวว่า ร็อบบะนา วะละกัล หัมดฺ สำหรับอิมาม มะอ์มูม และผู้ละหมาดคนเดียว ดังที่ได้นำเสนอแล้ว
สิ่งที่เป็นวาญิบที่สีและห้า การกล่าว สุบหานะ ร็อบบิยัลอะซีม ในขณะที่รุกูอฺ และการกล่าว สุบหานะ ร็อบบิยัลอะอฺลา ในขณะที่สุญูดเพียงครั้งเดียว เพราะมีหะดีษที่รายงานโดยท่านหุซัยฟะฮฺ เล่าว่า “ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้กล่าวในรุกูอฺว่า สุบหานะ ร็อบบิยัลอะซีม และท่านนบีได้กล่าวในสุญูดว่า สุบหานะ ร็อบบิยัลอะอฺลา” (มุสลิม 772, อัต-ติรมิซีย์ 262)
สิ่งที่เป็นวาญิบที่หก การกล่าว ร็อบบิฆฺฟิรลี ในการนั่งระหว่างสองสุญูด เพราะมีหะดีษที่รายงานโดยท่านหุซัยฟะฮฺ ว่า ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้กล่าวในระหว่างสองสุญูดว่า “ร็อบบิฆฺฟิรลี ร็อบบิฆฺฟิรลี” (อัน-นะสาอีย์ 1145, อิบนุ มาญะฮฺ 897)
สิ่งที่เป็นวาญิบที่เจ็ด การอ่านตะชะฮฺฮุดครั้งแรก เพราะท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้กล่าวว่า
«إِذَا أَنْتَ قُمْتَ فِي صَلَاتِكَ، فَكَبِّرِ ثُمَّ اقْرَأْ مَا تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ فَإِذَا جَلَسْتَ فِي وَسَطِ الصَّلَاةِ فَاطْمَئِنَّ، وَافْتَرِشْ فَخِذَكَ الْيُسْرَى ثُمَّ تَشَهَّدْ »
ความว่า “เมื่อท่านยืนขึ้นเพื่อละหมาดแล้ว ก็จงกล่าวตักบีร (อัลลอฮฺอักบัรฺ) หลังจากนั้นก็จงอ่านสิ่งที่ท่านสามารถอ่านได้จากอัลกุรอาน ซึ่งเมื่อท่านได้นั่งในระหว่างละหมาด ก็จงให้มีฏุมะอ์นีนะฮฺ (สงบนิ่ง) และให้นั่งบนขาข้างซ้ายของท่าน แล้วให้อ่านตะชะฮฺฮุด” (อัต-ติรมิซีย์ 302, อัน-นะสาอีย์ 1136, อบู ดาวูด 856)
สิ่งที่เป็นวาญิบที่แปด การนั่งเพื่อตะชะฮฺฮุดครั้งแรก เพราะมีหะดีษที่รายงานโดยท่านอิบนุมัสอูด ซึ่งเป็นหะดีษมัรฟูอฺว่า
«إِذَا قَعَدْتُمْ فِي كُلِّ رَكْعَتَيْنِ، فَقُولُوا: التَّحِيَّاتُ لِلَّهِ»
ความว่า “เมื่อพวกท่านได้นั่งในทุกสองร็อกอะฮฺ ก็ให้กล่าวว่า อัตตะหิยาตุลิลลาฮฺ...” (อัต-ติรมิซีย์ 289, อัน-นะสาอีย์ 1163)
และเช่นเดียวกัน ในครั้งที่ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้ลืมอ่านตะชะฮฺฮุดครั้งแรกในละหมาดซุฮริ ท่านก็ได้สุญูดสองครั้งก่อนที่จะให้สลาม เพื่อชดเชยการที่ท่านลืมนั่งตะชะฮฺฮุดนั้น (ดูใน มะนารฺ อัส-สะบีล หน้า 1/97-89)