ท่านอ่านอัลกุรอานจำนวนหนึ่งอย่างสม่ำเสมอทุกวัน โดยท่านจะอ่านช้า ๆ ออกเสียงอักขระต่าง ๆ อย่างชัดเจน และอ่านทีละอายะฮฺ จุดใดที่ต้องอ่านเสียงยาว (มัดด์) ท่านก็อ่านเสียงยาว เช่นกรณีของคำว่า الرَّحْمن หรือ الرَّحِيْم
เมื่อเริ่มอ่านอัลกุรอาน ท่านจะกล่าวขอความคุ้มครองให้พ้นจากชัยฏอน โดยกล่าวว่า
ความว่า “ฉันขอความคุ้มครองจากอัลลอฮฺ ให้รอดพ้นจากชัยฏอนมารร้ายที่ถูกสาปแช่ง” (บันทึกโดยอัลบุคอรีย์ หะดีษเลขที่ 5764 และมุสลิม หะดีษเลขที่ 2610)
บางครั้งท่านกล่าวว่า
ความว่า “โอ้อัลลอฮฺ ฉันขอความคุ้มครองจากพระองค์ ให้รอดพ้นจากชัยฏอนมารร้ายที่ถูกสาปแช่ง ไม่ว่าจะเป็นการกระซิบกระซาบของมัน ความโอหังหยิ่งผยองของมัน (อันนำไปสู่การปฏิเสธศรัทธา) และคุณไสยมนต์ดำของมัน” (บันทึกโดยอัตติรมิซีย์ หะดีษเลขที่ 242 และอบูดาวูด หะดีษเลขที่ 775)
ท่านชื่นชอบการฟังผู้อื่นอ่านอัลกุรอาน ท่านเคยขอให้อิบนุมัสอูดอ่าน แล้วท่านก็นั่งฟังด้วยความสงบนิ่ง กระทั่งหลั่งน้ำตาออกมา
ท่านอ่านอัลกุรอานในหลายอิริยาบถ ไม่ว่าจะเป็นขณะยืน นั่ง หรือนอนเอนตัว ท่านอ่านทั้งขณะที่มีน้ำละหมาด และมีหะดัษ ยกเว้นขณะมีญะนาบะฮฺ
ท่านอ่านด้วยน้ำเสียงและท่วงทำนองที่ไพเราะ บางครั้งท่านก็เอื้อนเสียงยาว (ตัรญีอฺ) ด้วย ซึ่งถ้าหากเอาหะดีษอีกบทหนึ่งที่ท่านกล่าวว่า “พวกท่านทั้งหลายจงทำให้อัลกุรอานงดงามด้วยน้ำเสียงของพวกท่าน” (บันทึกโดยอันนะสาอีย์ หะดีษเลขที่ 1015 และอบูดาวูด หะดีษเลขที่ 1468) มาพิจารณาประกอบก็จะทราบว่า ท่านเจตนาอ่านโดยเอื้อนเสียง มิใช่เกิดจากการสั่นไหวขณะที่อูฐขยับตัวเดินอย่างที่บางคนเข้าใจแต่อย่างใด
ซึ่งการอ่านด้วยน้ำเสียงที่ไพเราะนั้นมีสองกรณี คือ
กรณีแรก เป็นการอ่านด้วยน้ำเสียงที่ไพเราะอย่างเป็นธรรมชาติ โดยไม่มีการฝืนหรือดัดเสียงจนเกินพอดี เช่นนี้ถือว่ากระทำได้ แม้ว่าจะเป็นพยายามอ่านให้เสียงไพเราะน่าฟังมากกว่าน้ำเสียงปกติก็ตาม
ดังที่ท่านอบูมูซา เราะฎิยัลลอฮุอันฮฺ กล่าวแก่ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ว่า “ถ้าฉันรู้ว่าท่านกำลังฟังฉันอ่าน แน่นอนว่าฉันจะอ่านให้ไพเราะยิ่งขึ้น” สิ่งนี้เป็นแนวทางของบรรดาชนยุคแรก ซึ่งตัวบทหลักฐานต่าง ๆ ที่กล่าวถึงการอ่านอัลกุรอานด้วยน้ำเสียงที่ไพเราะก็เข้าใจได้ดังนี้ทั้งสิ้น
กรณีที่สอง คือกรณีที่เป็นการอ่านด้วยรูปแบบที่เป็นศาสตร์เฉพาะ ในลักษณะของการอ่านเลียนเสียงเพลงตามระดับเสียงของโน้ตดนตรีที่ประดิษฐ์ขึ้น เช่นนี้เป็นสิ่งที่ชาวสลัฟยุคแรกเห็นว่าไม่สมควร ซึ่งตัวบทหลักฐานที่ระบุว่าการอ่านด้วยเสียงที่ไพเราะเป็นที่น่ารังเกียจนั้นก็หมายถึงกรณีนี้นั่นเอง