ท่านมักจะไปเยี่ยมสุสานของบรรดาเศาะหาบะฮฺ เพื่อขอดุอาอ์ และขออภัยโทษให้แก่พวกเขา โดยท่านใช้ให้ผู้ที่ไปเยี่ยมสุสานกล่าวว่า
ความว่า “ขอความสันติจงประสบแด่พวกท่าน โอ้บรรดาผู้ศรัทธาและมุสลิมอาศัยอยู่ในที่แห่งนี้ ส่วนพวกเรานั้น อินชาอัลลอฮฺ ก็จะตามพวกท่านไป ขออัลลอฮฺทรงให้เราและพวกท่านปลอดภัยด้วยเถิด” (บันทึกโดยมุสลิม หะดีษเลขที่ 975)
ทั้งนี้ ขณะเยี่ยมสุสานนั้นท่านกล่าวและทำเช่นเดียวกับในกรณีของละหมาดญะนาซะฮฺ แต่บรรดาผู้ตั้งภาคีกลับหันไปวิงวอนขอให้ผู้ตายดลบันดาลให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ต้องการ หรือขอความช่วยเหลือในเรื่องต่าง ๆ ทั้งหมดนี้ล้วนตรงกันข้ามกับสิ่งที่เป็นแบบฉบับของท่านนบีอย่างสิ้นเชิง เพราะแบบฉบับของท่านนั้นคือการยืนยันเน้นหนักในหลักเตาฮีด (เคารพสักการะอัลลอฮฺเพียงพระองค์เดียว) และการทำดีต่อผู้ตาย
ท่านส่งเสริมให้แสดงความเสียใจแก่ญาติพี่น้องของผู้ตาย ส่วนการรวมตัวกันอ่านอัลกุรอานอุทิศผลบุญให้ผู้ตายนั้น ไม่ปรากฏว่ามีในแบบฉบับของท่านแต่อย่างใด ไม่ว่าจะเป็นที่หลุมศพหรือที่ใดก็ตาม
และตามแบบฉบับของท่านนั้น ญาติพี่น้องผู้ตายไม่ใช่ผู้ที่ต้องลำบากจัดเตรียมอาหารเลี้ยงผู้อื่น แต่ท่านใช้ให้ผู้อื่นนำอาหารมาให้แก่พวกเขา
ท่านไม่อนุญาตให้ป่าวประกาศข่าวการตายด้วยความโศกเศร้าเสียใจฟูมฟายจนเกินเลย หรือในลักษณะที่เป็นการไม่ยอมรับในกำหนดของอัลลอฮฺ โดยท่านกล่าวว่าการกระทำดังกล่าวเป็นพฤติกรรมของพวกญาฮิลิยะฮฺ