45- عَنْ أَبِيْ حُمَيْدٍ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ، قَالَ: قَالَ رَسُوْلُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: "إِذَا دَخَلَ أحَدُكُمُ المَسْجِدَ؛ فَلْيَقُلْ: اَللَّهُمَّ! افْتَحْ لِيْ أبْوَابَ رَحْمَتِكَ، وَإِذَا خَرَجَ، فَلْيَقُلْ: اَللَّهمَّ! إِنِّيْ أسْألُكَ مِنْ فَضْلِكَ".
(صحيح مسلم، رقم الحديث 68 - (713)، ).
45- Si Abu Humaid (Sumakanya nawa ang kaluguran ng Allah) ay nag-ulat, kanyang sinabi: [Ang Sugo ng Allah () ay nagsabi: “Kapag pumasok ang isa sa inyo sa Masjid; sa gayon ay marapat niyang sabihin ang: “Allaahummaf tahlee abwaa-ba rahmatik (O Allah! Nawa'y buksan Mo para sa akin ang mga pintuan ng Iyong Habag)”, at kapag siya naman ay lalabas, kanyang sasabihin ang: “Allaahumma innee as-aluka min Fadlik (O Allah! Ako’y humihiling ng Iyong Biyaya)”]. Muslim [Hadith bilang: 68-(713)].
Ang nag-ulat ng Hadith na ito:
Siya si Abu Humaid As-Saidi Al-Ansari (Sumakanya nawa ang kaluguran ng Allah), kilala siya sa kanyang palayaw, subali't nagkakaiba ang mga mananalaysay tungkol sa tunay niyang pangalan; kaya may nakapagsabing siya si: Abdul Rahman ibn Saad ibn Al-Munthir, datapuwa’t may nakapagsabi rin na siya si: Al-Munthir ibn Saad. Siya ay isa sa mga dalubhasa sa batas mula sa lipon ng mga Sahabah (kasamahan ng Sugo ng Allah ).
Siya (Sumakanya nawa ang kaluguran ng Allah) ay binawian ng buhay sa Madinah taong ika-60 sa Hijri, datapuwa’t may nakapagsabi na kasalungat nito.
Ang mga kapakinabangan sa Hadith na ito:
1. Sa katotohanan, maraming naitala na mga Du`a (panalangin) para sa pagpasok at paglabas ng Masjid; ang isa rito ay ang nasasaad sa Hadith na ito. Datapuwa’t mas mainam para sa isang Muslim na manalangin ng pagpapala at kapayapaan para sa Sugo ng Allah () sa sandaling pumasok at lumabas mula sa Masjid, at pagkatapos ay bigkasin ang panalanging ito, gaya ng pagkapahayag nito mula sa Propeta (). (Tunghayan halimbawa ang: Sunan Abu Daud [Hadith bilang: (465)], Jaami` At-Tirmidhi [Hadith bilang: (314)], at Sunan ibn Majah [Hadith bilang: ( 773)].
2. Lumalabas na ang misteryo sa pagtanto ng habag para sa pagpasok at ng biyaya para sa paglabas ay sa kadahilanang ang pumapasok ay abala sa anumang magpapalapit sa kanya sa Allah at sa Paraiso, kaya nababagay lamang ang pagbanggit ng “Habag”, at kapag lumalabas naman ay abala sa paghahangad ng malinis na biyaya, kaya nababagay lamang din ang pagbanggit ng “Biyaya”, ang Allah ang higit na nakakaalam.