คือ ให้ดำรงการยืนหยัดบนวิถีทางที่ถูกต้องและเส้นทางที่เที่ยงตรงตามที่อัลลอฮฺ สุบหานะฮุวะตะอาลา ทรงสั่งใช้ต่อบ่าวของพระองค์ ดังที่พระองค์ทรงมีดำรัสว่า
﴿ فَٱسۡتَقِمۡ كَمَآ أُمِرۡتَ ﴾ [هود : 112]
ความว่า “เจ้าจงอยู่ในความเที่ยงธรรมเช่นที่ถูกบัญชา” (สูเราะฮฺฮูด : 112)
ซึ่งในเนื้อหาก่อนหน้านี้ได้นำเสนอคำกล่าวของชาวสะลัฟ เราะหิมะฮุลลอฮฺ ที่เน้นย้ำถึงนัยนี้ไว้แล้วบางส่วน เช่นคำกล่าวที่ท่านอิบนุอับบาส เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ ได้อธิบายอายะฮฺนี้
﴿ ثُمَّ ٱسۡتَقَٰمُواْ ﴾ [فصلت : 30]
ความว่า “แล้วพวกเขาก็ยืนหยัดตามคำกล่าวนั้น” (สูเราะฮฺ ฟุศศิลัต : 30)
ท่านได้อธิบายว่า “คือการยืนหยัดในการปฏิบัติสิ่งที่เป็นฟัรฎู (ข้อบังคับ) ทั้งหลาย” (บันทึกโดยอัฏ-เฏาะบะรีย์ ในหนังสือตัฟสีรของท่าน 21/465)”
ท่านอัล-หะสัน อัล-บัศรีย์ เราะหิมะฮุลลอฮฺ ได้กล่าวว่า “คือการยืนหยัดในคำสั่งใช้ของอัลลอฮฺ โดยมีการปฏิบัติเพื่อเป็นการเคารพภักดีต่อพระองค์ และละทิ้งในสิ่งที่เป็นการฝ่าฝืนต่อพระองค์”
ซึ่งคำสั่งใช้ของอัลลอฮฺ อัซซะวะญัล คือ ชะรีอะฮฺ(บทบัญญัติ)ของพระองค์ที่ได้ประทานมายังท่านศาสนทูต เศาะละวาตุลลอฮฺวะสะลามุฮุอะลัยฮิ นั้นเอง