ชาวอะฮฺลุสสุนนะฮฺ วัลญะมาอะฮฺ เห็นพ้องกันว่าจำเป็น (วาญิบ) ที่จะต้องยกย่องสรรเสริญพวกเขา ขออภัยโทษให้แก่พวกเขา ขอความเมตตาประสบแก่พวกเขา และขอให้พวกเขาได้รับความพึงพอพระทัย
ด้วยเหตุนั้นเอง เมื่อหัวใจของผู้ศรัทธาเต็มไปด้วยความรักและการยอมรับในคุณงามความดีของบรรดาเศาะหาบะฮฺของท่านนบีมุฮัมมัด อะลัยฮิศเศาะลาตุวัสลาม วะเราะฎิยัลลอฮุอันฮุม ลิ้นของเขาก็จะวิงวอนขอดุอาอ์ต่อพวกเขาอย่างมากมาย และเขาก็จะมั่นขออภัยโทษแก่พวกเขา
ท่านอิบนุ อัล-มุบาร็อก เราะหิมะฮุลลอฮฺ ได้กล่าวว่า
(ผู้ศรัทธา) จะยังคงขออภัยโทษให้แก่พวกเขา (บรรดาเศาะหาบะฮฺ) ตลอดไป
ดังที่ถูกสั่งใช้ให้ขอทั้งโดยเปิดเผยและอย่างลับๆ
กระทั่งการขอให้ได้รับความพึงพอพระทัยนั้นกลายเป็นสิ่งที่รู้กันว่าเป็นคำวิงวอนที่ใช้เฉพาะเจาะจงแก่พวกเขา (บรรดาเศาะหาบะฮฺ) ซึ่งทุกครั้งที่มีการกล่าวถึงคนหนึ่งคนใดในหมู่พวกเขา (เศาะหาบะฮฺ) ก็จะลงท้ายควบคู่ด้วยคำว่า “เราะฎิยัลลอฮุอันฮุ -ขออัลลอฮฺทรงพึงพอพระทัยต่อเขา-” และนี่คือสิ่งที่บรรดาผู้ศรัทธาได้เห็นพ้องกัน เนื่องจากอัลลอฮฺได้แจ้งแก่พวกเราว่าพระองค์ได้พึงพอพระทัยต่อพวกเขาแล้ว ดังที่พระองค์ได้ดำรัสว่า
﴿ رَضِيَ ٱللَّهُ عَنۡهُمۡ وَرَضُواْ عَنۡهُۚ ٢٢ ﴾ [المجادلة: ٢٢]
ความว่า “อัลลอฮฺทรงพอพระทัยต่อพวกเขาและพวกเขาก็ยินดีปรีดาต่อพระองค์” (สูเราะฮฺอัล-มุญาดะละฮฺ : 22)
ท่านอัช-เชากานี เราะหิมะฮุลลอฮฺ ได้กล่าวว่า “ถือเป็นธรรมเนียมที่ปฏิบัติกันมาของผู้คนในประชาชาตินี้และคนส่วนใหญ่ (ที่เป็นชาวอะฮฺลุสสุนนะฮฺ วัลญะมาอะฮฺ) ทั้งจากสะลัฟและเคาะลัฟที่จะขอให้บรรดาเศาะหาบะฮฺได้รับความพึงพอพระทัย และขอให้กลุ่มชนหลังจากพวกเขาได้รับความเมตตา รวมทั้งวิงวอนขอดุอาอ์ให้พวกเขาได้รับการอภัยโทษจากอัลลอฮฺและได้รับการลบล้างความผิดทั้งหลายจากพระองค์ ดังที่คำดำรัสของอัลลอฮฺ ตะอาลา ได้แนะนำแก่เราว่า
﴿ وَٱلَّذِينَ جَآءُو مِنۢ بَعۡدِهِمۡ يَقُولُونَ رَبَّنَا ٱغۡفِرۡ لَنَا وَلِإِخۡوَٰنِنَا ٱلَّذِينَ سَبَقُونَا بِٱلۡإِيمَٰنِ وَلَا تَجۡعَلۡ فِي قُلُوبِنَا غِلّٗا لِّلَّذِينَ ءَامَنُواْ رَبَّنَآ إِنَّكَ رَءُوفٞ رَّحِيمٌ ١٠ ﴾ [الحشر: ١٠]
ความว่า “และบรรดาผู้ที่มาหลังจากพวกเขา โดยพวกเขากล่าวว่า ข้าแต่พระเจ้าของเราทรงโปรดอภัยให้แก่เราและพี่น้องของเราผู้ซึ่งได้ศรัทธาก่อนหน้าเรา และขอพระองค์อย่าได้ให้มีการเคียดแค้นเกิดขึ้นในหัวใจของเราต่อบรรดาผู้ศรัทธา ข้าแต่พระเจ้าของเรา แท้จริงพระองค์ท่านเป็นผู้ทรงเอ็นดู ผู้ทรงเมตตาเสมอ” (สูเราะฮฺอัล-หัชรฺ : 10)