หน้าที่ของประชาชาติที่มีต่อบรรดาเศาะหาบะฮฺถือเป็นหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่และสำคัญยิ่ง ส่วนหนึ่งจากหน้าที่นั้นคือ
1. ยอมรับในความประเสริฐของพวกเขา หัวใจต้องบริสุทธิ์จากความเคียดแค้นหรือเกลียดชังพวกเขา
2. รักและสรรเสริญพวกเขา เนื่องด้วยการเข้ารับอิสลามก่อน ความประเสริฐ และทำความดีมากมายของพวกเขา อีกทั้งต้องสอนให้ประชาชาติรักพวกเขา
3. รับความรู้จากพวกเขาและเอาพวกเขาเป็นแบบอย่างในด้านความรู้ การปฏิบัติ การเผยแผ่ การสั่งใช้ให้ความดี ห้ามปรามการทำความชั่ว การปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น ความห้าวหาญต่อศัตรู เพราะพวกเขาคือผู้ที่รู้ความหมายพระดำรัสของอัลลอฮฺและสุนนะฮฺของท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม มากที่สุด เป็นผู้ปฏิบัติตามอัลกุรอานและสุนนะฮฺของท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม อย่างถูกต้องที่สุด เป็นผู้ตักเตือนประชาชาติด้วยความหวังดีและจริงใจอย่างสมบูรณ์ที่สุด และเป็นผู้ที่ออกห่างจากอารมณ์ใฝ่ต่ำและอุตริกรรมมากที่สุด
4. ขอวิงวอนต่ออัลลอฮฺให้ประทานความเมตตาและอภัยโทษแก่พวกเขา ทั้งนี้เพื่อปฏิบัติตามคำตรัสของพระองค์ที่ว่า
﴿ وَٱلَّذِينَ جَآءُو مِنۢ بَعۡدِهِمۡ يَقُولُونَ رَبَّنَا ٱغۡفِرۡ لَنَا وَلِإِخۡوَٰنِنَا ٱلَّذِينَ سَبَقُونَا بِٱلۡإِيمَٰنِ وَلَا تَجۡعَلۡ فِي قُلُوبِنَا غِلّٗا لِّلَّذِينَ ءَامَنُواْ رَبَّنَآ إِنَّكَ رَءُوفٞ رَّحِيمٌ ١٠ ﴾ [الحشر : 10]
ความว่า “และบรรดาผู้ที่มาหลังจากพวกเขา ได้กล่าวว่า ข้าแต่พระเจ้าของเรา ได้โปรดอภัยให้แก่เราและพี่น้องของเราผู้ซึ่งได้ศรัทธาก่อนหน้าเรา และขอพระองค์อย่าได้ให้มีการเคียดแค้นเกิดขึ้นในหัวใจของเราต่อบรรดาผู้ศรัทธา ข้าแต่พระเจ้าของเรา แท้จริงพระองค์ท่านเป็นผู้ทรงเอ็นดู ผู้ทรงเมตตาเสมอ” (อัล-หัชร์ 10)
5. ไม่ก้าวล่วงในประเด็นที่พวกเขามีข้อขัดแย้งกัน และเชื่อว่าความขัดแย้งนั้นมาจากการที่พวกเขาได้ใช้การวินิจฉัยแล้ว หากสิ่งที่พวกเขาวินิจฉัยนั้นถูก พวกเขาก็ได้รับสองผลบุญ และหากผิดก็ได้รับหนึ่งผลบุญ ความผิดของพวกเขาจะได้รับการอภัยเนื่องจากมาจากการวินิจฉัยดังกล่าว
6. พึงระวังข่าวลือที่พูดถึงเศาะหาบะฮฺของท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม เพราะโดยรวมแล้วมักจะเป็นเรื่องเท็จที่ถูกกุขึ้นมาโดยกลุ่มที่ตามอารมณ์ มีความสุดโต่ง และคลั่งพรรคพวก ส่วนบางเรื่องที่อาจจะมีรายงานยืนยันจริงโดยผิวเผิน ก็ใช่จะรู้ว่ามันมีสาเหตุที่มาหรือข้ออธิบายอย่างไร ซึ่งการเผยแพร่เรื่องดังกล่าวอาจเป็นปัจจัยที่ก่อให้เกิดความเคียดแค้นและกล่าวร้าย อีกทั้งยังเป็นสาเหตุให้เกิดความเกลียดชังและตำหนิพวกเขา ซึ่งดังกล่าวนี้ เป็นส่วนหนึ่งของบาปใหญ่และสาเหตุของความโกรธกริ้วของอัลลอฮฺ ผู้ทรงล่วงรู้สิ่งเร้นลับ
7. ต้องเชื่อว่าการด่าทอเศาะหาบะฮฺหรือคนใดคนหนึ่งจากพวกเขาเป็นสิ่งต้องห้าม ส่วนการสาปแช่งพวกเขานั้นเป็นสิ่งต้องห้ามที่ร้ายแรงกว่า เพราะการกระทำดังกล่าวถือเป็นการไม่เชื่อในคำสอนของอัลลอฮฺที่ได้ทรงสรรเสริญและสัญญาจะตอบแทนสวนสวรรค์ให้พวกเขา และถือเป็นการเสียมารยาทต่อท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ที่ได้ห้ามมิให้ด่าทอพวกเขา มันยังเป็นการอธรรมและละเมิดพวกเขา เพราะพวกเขาคือบรรดาบุคคลพิเศษที่อัลลอฮฺทรงรักมากที่สุดถัดจากบรรดานบีและเราะสูล
พระองค์ตรัสว่า
﴿ وَٱلَّذِينَ يُؤۡذُونَ ٱلۡمُؤۡمِنِينَ وَٱلۡمُؤۡمِنَٰتِ بِغَيۡرِ مَا ٱكۡتَسَبُواْ فَقَدِ ٱحۡتَمَلُواْ بُهۡتَٰنٗا وَإِثۡمٗا مُّبِينٗا ٥٨ ﴾
ความว่า “และบรรดาผู้กล่าวร้ายแก่ผู้ศรัทธาชายและผู้ศรัทธาหญิงในสิ่งที่พวกเขาไม่ได้กระทำ แน่นอนพวกเขาได้แบกการกล่าวร้ายและบาปอันชัดแจ้งไว้แล้ว” (อัล-อะหฺซาบ 58)
และในหะดีษกุดสีย์บทหนึ่ง พระองค์อัลลอฮฺตรัสว่า
«مَن عَادَى لِيْ وَلِيًّا فَقَدْ أَذِنْتُهُ بِالْحَرْبِ .. »
ความว่า “ใครก็ตามที่ละเมิดผู้ที่ข้ารัก แท้จริงข้าได้ประกาศสงครามกับเขา”